เซี่ยงเถียนตบกระเป๋าสะพายข้างที่ตุงจนเต็มเบา ๆ “แล้วนี่เอาไหม?”
“เอาสิ” เก๋อเสี่ยวลี่วิ่งเข้ามาหา จูงเซี่ยงเถียนไปด้านข้าง “ฉันเตรียมเงินไว้แล้ว”
เซี่ยงเถียนไม่ได้พูดถึงเรื่องไม่คิดเงิน รอพวกเธอแต่งงานเมื่อไร เธอค่อยให้ของขวัญอย่างอื่นก็ได้
เซี่ยงอ้ายตั่งเห็นทั้งคู่กระซิบกระซาบกัน ดูก็รู้ว่ากำลังแลกของกัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้องสาวของเขาถึงกับเอาของไปขายให้คนในสหกรณ์ได้ เขามองไม่ชัดว่าเป็นอะไร แต่คงเป็นของที่น้องเขยจัดการให้ล่ะมั้ง?
ไม่อย่างนั้นอารองของเขาทำงานอยู่ที่สหกรณ์ คงไม่ปล่อยให้เซี่ยงเถียนมาแลกของหรอก
พอทั้งคู่คุยกันเสร็จ เซี่ยงอ้ายตั่งก็แตะจมูก “ไปกินข้าวกันไหม?”
เก๋อเสี่ยวลี่โบกมือ “ฉันไม่ไปแล้ว ออกมานานพอสมควร ต้องกลับแล้วล่ะ”
“งั้นอีกสองสามวันพี่ค่อยมาหา” เซี่ยงอ้ายตั่งรีบพูด
“ได้” เก๋อเสี่ยวลี่แม้จะเขิน แต่ก็พูดอย่างเปิดเผย “วันจันทร์หน้าเป็นวันหยุดของฉัน”
“ตกลง”
เซี่ยงเถียนมองทั้งคู่ที่ผลัดกันพูดไม่หยุดอย่างอาลัยอาวรณ์ เก๋อเสี่ยวลี่ก้าวไปสามก้าวก็หันกลับมามองทีหนึ่ง ก่อนจะเข้าไปในสหกรณ์จนได้ แต่กลับไม่ได้หันมาบอกลาเธอสักคำ
เซี่ยงเถียนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วคิดอยากรู้ว่าเซี่ยงอ้ายตั่งลืมเธอไปด้วยหรือเปล่า
“กินข้าวหรือยัง?”
โอเค เขายังไม่ลืมเธอ
“ยังเลย พี่เลิกงานปุ๊บก็รีบเอาของมาให้ว่าที่พี่สะใภ้ทันทีเลยนะ”
เซี่ยงอ้ายตั่งถูกแดดเผาจนผิวคล้ำไปหน่อย แต่ก็ยังดูออกว่าเขาเก้อเขิน “ไปเถอะ พี่เลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารของรัฐเอง”