เซี่ยงเถียนสูดปากเฮือก «เสี่ยวเจวียนยังเด็กขนาดนั้น ทำไมไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแลล่ะ?»
«เสี่ยวเจวียนวิ่งออกมาเองน่ะ เมื่อก่อนก็ไม่เคยเห็นออกมาเล่นเลย» ป้าม่าพูดจบก็ส่ายหน้า «แก่แล้ว นั่งไม่ไหว ชุ่ยเฟิน พยุงฉันกลับบ้านที»
กงชุ่ยเฟินขยับตัวว่องไว รีบเข้าไปประคองป้าม่าแล้วพาเดินเข้าบ้าน
เซี่ยงเถียนเหลือบมองท้องของกงชุ่ยเฟินด้วย ตอนนี้เริ่มเห็นท้องนูนขึ้นมาบ้างแล้ว แต่เสื้อผ้าตัวใหญ่ ต้องยกแขนจนผ้ารั้งถึงจะสังเกตเห็น
คนที่มามุงดูเรื่องสนุกอยู่ลานกลางก็พากันแยกย้าย เซี่ยงเถียนยังอดหวาดเสียวไม่ได้ จึงพูดกับจิ่งโจวว่า «ถ้าจะเล่นประทัดก็ระวังหน่อยนะ ดูมือของน้องคนนั้นสิ น่ากลัวไหมล่ะ?»
«ครับ ผมรู้แล้ว แม่» จิ่งโจวพยักหน้าอย่างว่าง่าย
จากนั้นทั้งสามคนก็เดินกลับบ้าน ระหว่างทางยังได้ยินเสียงเพื่อนบ้านคุยกัน
«พรุ่งนี้ฉีไหลตี้กลับจากบ้านเดิม คงต้องปวดหัวอีกแล้ว»
«เรื่องนี้ก็โทษตระกูลหลัวไม่ได้หรอก»
«เห็นกับตาหรือไง? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?»
«...»
เซี่ยงเถียนไม่ได้ฟังต่อ กลับถึงบ้านก็เก็บโต๊ะ แต่หมดอารมณ์จะเขียนต่อแล้ว
ตั้งใจว่าจะกินข้าวแล้วพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแล้ว
วันหยุดนี่ผ่านไปไวจริง ๆ เผลอแป๊บเดียวก็ครบสามวัน
เช้าวันขึ้นปีใหม่วันที่สาม เซี่ยงเถียนตื่นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า ตื่นก่อนจิ่งอวี่ชวนเสียอีก
เธอมองนาฬิกา หกโมงสี่สิบนาที เดิมทีคิดจะลุกจากเตียงเงียบ ๆ แต่เพิ่งเปิดผ้าห่ม จิ่งอวี่ชวนก็พลิกตัวหันมาถาม «เป็นอะไร?»