“ได้ ได้ ฉันให้ความร่วมมือเต็มที่” ผู้อำนวยการฟ่านพยักหน้า “ไปที่ลานกลางกันเถอะ ฉันจะเรียกคนมาประชุม”
“ได้ อีกสิบนาทีก็เริ่ม ตอนนั้นคนที่เลิกงานก็คงกลับมากันแล้ว”
“ได้” ผู้อำนวยการฟ่านไปแจ้งข่าวตามบ้านพร้อมกับเจ้าหน้าที่ธุรการรุ่นน้องแล้ว
ชายชราทั้งสี่อดใจไม่ไหว สุดท้ายชายชราฟ่งก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เอ่อ สหายตำรวจ วันนี้คนที่จักรยานหายตอนบ่ายได้จักรยานคืนหรือยัง?”
“พวกคุณเป็นใคร?” หนิวเซิ่งลี่มองไปทางพวกเขา
“พวกเราเป็นคนที่จักรยานหายตอนนั่งเล่นหมากรุกด้วยกันน่ะ พวกเรากับผู้อำนวยการฟ่านตามหากันอยู่แถวนี้ตั้งหลายรอบก็ไม่เจอ เลยคิดว่าจะมาดูที่บ้านเขาว่ากลับมาหรือยัง”
หนิวเซิ่งลี่ยังไม่ทันตอบ คุณปู่เกาก็หิ้วจักรยานด้วยมือซ้าย ยกเข้ามาในลาน แล้วถามอย่างสงสัยว่า “พวกคุณสี่คนมาที่นี่ทำไม?”
ชายชราฟ่งตบมือ “เจอแล้ว เจอแล้วก็ดีจริง ๆ!”
“โธ่เอ๊ย เหล่าเกา ทำเอาฉันร้อนใจแทบแย่”
“เจอจักรยานแล้วทำไมไม่กลับมาบอกกัน ผู้อำนวยการฟ่านกับพวกเราตามหากันอยู่ตั้งครึ่งวัน”
“...”
คุณปู่เการู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ถึงว่าเขารู้สึกเหมือนลืมอะไรไป ที่แท้ก็ลืมกลับมาบอกพวกเขานี่เอง
“เอ่อ...เจอแล้ว ฮ่า ๆ เจอแล้ว” เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “ต้องขอบคุณสหายตำรวจของพวกเรามาก”
หนิวเซิ่งลี่โบกมือ “เป็นผลงานของผู้อำนวยการหลิวครับ”
“ใช่ ๆ ผู้อำนวยการหลิวเก่งมาก! ผู้อำนวยการหลิวสุดยอด!” คุณปู่เกาพูดพลางชูนิ้วโป้งขึ้น