เช้าวันอาทิตย์หกโมง จิ่งโจวก็ลุกจากเตียงขึ้นมาเองอย่างเข้มแข็งอีกครั้ง
ในที่สุดจิ่งอวี่ชวนก็เริ่มมีความรักฉันพ่อขึ้นมาบ้าง เขาเปิดประตูห้องตัวเองออกมา จิ่งโจวที่กำลังแปรงฟันอยู่ถึงกับชะงัก มือที่ถือแปรงค้างอยู่ในอากาศ ฟองยาสีฟันยังเต็มปาก พูดอู้อี้ว่า “พ่อ ตื่นเช้าขนาดนี้จะไปฉี่เหรอ?”
ความรักแบบพ่อไม่มีก็ได้...
จิ่งอวี่ชวนเกือบชักเท้าที่ก้าวออกไปกลับมา แต่คิดดูแล้ว เขาก็ต้องเข้าห้องน้ำจริง ๆ
จิ่งโจวมองจิ่งอวี่ชวนเข้าไปในห้องน้ำ แล้วแปรงฟันล้างหน้าต่อ ไม่คิดเลยว่าพ่อจะออกจากห้องน้ำแล้วเดินเข้าครัว
เปิดตู้เตรียมตักข้าวสาร...
“พ่อ~” เสียงของจิ่งโจวสั่นเล็กน้อย
“ไม่ต้องซึ้งขนาดนั้นก็ได้” จิ่งอวี่ชวนก้มตัวลง ก่อนจะได้ยินเสียงร้อนรนของจิ่งโจวว่า “พ่อยังไม่ได้ล้างมือ!”
เอวที่ก้มอยู่เกือบเคล็ด จิ่งอวี่ชวนตบมือสองสามทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วลุกขึ้นทุบเอวเงียบ ๆ เดินไปล้างมือที่ก๊อกน้ำ ทิ้งให้จิ่งโจวมองก้นที่งอนขึ้นของเขาอยู่ตรงนั้น
ล้างมือเสร็จ เขาสะบัดมือสองสามที “ไปก่อไฟ เดี๋ยวพ่อทำข้าวปั้นให้เอาไปกินตอนตกปลา”
“ได้ครับ” จิ่งโจววิ่งแจ้นไปก่อไฟ แล้วยังเอ่ยปากขอด้วยว่า “ทำไส้ไข่แดงเค็มได้ไหมครับ?”
“ได้สิ”
ระหว่างรอข้าวสุก จิ่งอวี่ชวนก็เริ่มเตรียมเครื่องต่าง ๆ ซึ่งทั้งหมดเป็นของที่เซี่ยงเถียนหยิบออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติเมื่อคืน เพราะคิดว่าจะเอาไปแบ่งคุณปู่เกากับเผิงฮ่าว เซี่ยงเถียนจึงหยิบสาหร่ายแห้งบดออกมา คลุกกับข้าวแล้วกินก็เหมือนสาหร่ายอบแห้งที่พบเห็นได้ทั่วไป