บทที่ 38 จากสามพันกว่าหยวนเหลือหกสิบแปดหยวน
หลัวต้าฝงเองก็สังเกตเห็นแล้ว สีหน้าแทบแตกตื่น เขามองหลัวเผิงอย่างไม่อยากเชื่อ “พ่อ?”
หลัวเผิงเองก็นึกถึงเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน จึงคิดจะเบี่ยงประเด็น “เงินที่ฉันเอากลับมามีมากกว่า ฉันก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับแกแล้วกัน เราแบ่งกันคนละครึ่ง ส่วนที่ฉันเอากลับมาเกิน ก็ถือว่าเป็นค่าเช่าบ้านที่ฉันจ่ายไป!”
ฉีไหลตี้ไม่ยอม!
“ไม่ได้! ต้องแบ่งเท่า ๆ กันตามจำนวนคน! ลูกชายก็ต้องได้ส่วนแบ่ง!”
ลูกชายทั้งสามคนหันไปมองหลัวเผิงพร้อมกัน หลัวเผิงปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด “ฉันไม่ได้เรียกเงินจากพวกแกก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะมาแบ่งเงินอีกได้ยังไง?”
ที่จริงแล้วคนในบ้านพักต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันดี เงินเดือนของทุกตำแหน่งเปิดเผยกันหมด บ้านไหนได้เงินเท่าไรก็คิดคำนวณกันได้ทั้งนั้น!
แต่แต่ละบ้านจะเหลือเงินเท่าไร นั่นก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของแต่ละบ้านแล้ว!
“บ้านหลัวกินแต่หัวไชเท้ากับผักดองทุกวัน ประหยัดเงินจริง ๆ บ้านฉันยังเก็บเงินได้ไม่หนาเท่าบ้านเขาเลย!”
“ดูเจ้าหนุ่มทั้งสามคนบ้านนั้นสิ ผอมบางเหมือนลมพัดทีเดียวก็ปลิวแล้ว ไม่รู้จะประหยัดไปเพื่ออะไร?”
“หลัวเฒ่านี่ก็เกินไปนะ เลี้ยงลูกชายยังจดบัญชีไว้ด้วย นี่ถึงขั้นจะเรียกเงินจากลูกแล้วหรือ?”
“……”
ฉีไหลตี้ไม่สนใจว่าคนอื่นจะพูดยังไง อย่างไรเสียก็เสียหน้าไปแล้ว สู้คิดบัญชีให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า!
“อย่าหาว่าฉันเอาเปรียบแกนะ เงิน 3,096 หยวน 1 เหมา 6 เฟิน ฉันจะคิดแค่ 3,096 หยวนแล้วแบ่งห้าส่วน ส่วน 1 เหมา 6 เฟินนั่นยกให้แก!” ฉีไหลตี้แย่งลูกคิดจากมือหลัวเผิงมายัดใส่มือหลัวต้าฝง “แกคำนวณสิ คนละเท่าไร?”