คุณปู่เกากับคุณปู่เหอเดินเข้ามาอย่างเปิดเผย ทั้งคู่กินอิ่มคนเดียวก็ไม่ต้องห่วงใคร เพราะเหอเต๋อเฉิงออกไปขับรถอีกแล้ว แต่ป้าหานกลับทำแบบนั้นไม่ได้
“สามีฉันก็กลับมาแล้ว ฉันคงไม่ไปแล้วละ”
“อย่าเพิ่งสิคะ ให้คุณปู่หาน พี่หาน แล้วก็พี่จ้าวมาด้วยกันเลย คุณเฝ้าอยู่ที่นี่มาตลอด คงยังไม่ได้ทำกับข้าวแน่ ๆ” เซี่ยงเถียนรั้งป้าหานไว้ ก่อนจะหันไปเรียกจ้าวหรู “พี่จ้าว มานี่เร็วค่ะ ช่วยฉันก่อไฟหน่อยได้ไหมคะ?”
จ้าวหรูมองป้าหาน ก่อนจะถูกจิ่งโจวดึงตัวไว้ “คุณน้าจ้าว ผมยังไม่ได้ขอบคุณเลยที่ไปตามคุณลุงหลิวมาน่ะครับ”
“นั่นสิ ต้องขอบคุณที่ไปตามฉันมา” หลิวยี่เหอพยักหน้ารับ พลางไม่ลืมลูบหัวจิ่งโจว “ฉลาดไม่เบานะเราน่ะ ยังรู้จักให้คนไปตามฉันมา เก่งมาก”
จิ่งอวี่ชวนถามอย่างแปลกใจ “ทำไมถึงให้คนไปตามหลิวยี่เหอ ไม่ตามฉันล่ะ?”
จิ่งโจวมองจิ่งอวี่ชวนอย่างสงสัย “ผมไม่ตามคุณ คุณก็ต้องกลับมาอยู่ดีนี่ครับ”
จิ่งอวี่ชวนรู้สึกว่าหนังตากระตุก คำตอบนี้เกินคาดจริง ๆ
จิ่งโจวพูดต่อ “อีกอย่าง เมื่อวานถุงกระสอบนั่นก็เป็นคุณลุงหลิวกับคุณช่วยกันเอากลับมา เขาต้องรู้เรื่องอยู่แล้วครับ”
หลิวยี่เหอเอ็นดูจนอดลูบหัวจิ่งโจวอีกครั้งไม่ได้ “ไม่เลวนี่ ตัวแค่นี้แต่หัวไวไม่เบา”
“ป้าหาน ดูสิคะ ไม่ต้องเกรงใจแล้ว คุณปู่หาน พี่หาน เชิญเข้าบ้านเลยครับ” จิ่งอวี่ชวนยิ้มพลางเชื้อเชิญ
พวกเขาแสดงน้ำใจจริงใจขนาดนี้ ถ้ายังปฏิเสธอีกก็คงดูไม่รู้จักบุญคุณแล้ว
คุณปู่หานกับหานเผิงเฟยมองหน้ากัน ก่อนที่คุณปู่หานจะเอ่ยขึ้น “งั้นพวกเราขอรับน้ำใจด้วยนะ รบกวนแล้ว”