“วันนี้หวังเฉียงกับเมียไม่ออกมาเลย” จ้าวหรูพูดอย่างนึกทึ่ง
เซี่ยงเถียนเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน เธอยังไม่เคยเห็นเมียของหวังเฉียงเลยสักครั้ง
“พวกเขาอยู่บ้านเหรอ?”
“อยู่สิ” จ้าวหรูทำหน้ามีเลศนัย “เธอไม่รู้เหรอ เมื่อวานตอนบ่ายยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ฉันก็เห็นหวังเฉียงกลับมาอีกแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยข่วน ดูท่าจะเป็นฝีมือผู้หญิง แถมวันนี้เขาก็ไม่ได้ไปทำงานด้วย”
ป้าหานยกมือกุมหน้าผาก ลูกสะใภ้คนนี้ดีทุกอย่าง เสียก็แค่เบื่อแล้วชอบนินทา บ้านไหนมีเรื่องอะไรนิดหน่อยก็อยากรู้ไปหมด
แต่เล่าให้เซี่ยงเถียนฟังก็ดีกว่าเล่าให้คนอื่นฟัง อย่างน้อยพอมาถึงเซี่ยงเถียน เรื่องก็จบแค่นี้
ป้าหานไม่ได้พูดอะไร กินกับข้าวต่อไป
เซี่ยงเถียนกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน หรือไม่ใช่แค่เธอที่รู้ว่าหวังเฉียงแอบไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่น? ฟังจากที่จ้าวหรูพูด ดูเหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรกด้วย
“ก่อนหน้านี้ก็เคยเหรอ?”
จ้าวหรูทำสีหน้าราวกับถูกถามถูกคน ก่อนจะลดเสียงลงตอบ “เท่าที่ฉันเห็น นี่ก็ครั้งที่สามแล้ว”
“หา?” สีหน้าตกตะลึงของเซี่ยงเถียนทำให้จ้าวหรูพอใจ เธอแทบอยากเล่าให้หมดเปลือก จนถึงกับคีบอาหารช้าลง
ดูท่าว่าเรื่องชาวบ้านจะทำให้จ้าวหรูตื่นเต้นยิ่งกว่าอาหารอร่อยเสียอีก
“ครั้งแรกฉันไปซื้อผักที่สหกรณ์ ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปทางตรอกข้าง ๆ กับหวังเฉียง ตอนนั้นเขายิ้มหน้าบานเชียว ฉันก็ยังดูไม่ชัดว่าใช่เมียเขาหรือเปล่า แต่พอซื้อผักเสร็จ กลับเห็นหน้าหวังเฉียงมีรอยข่วนเป็นทาง ๆ”