เวลาราวกับกดปุ่มเร่งความเร็ว เซี่ยงเถียนรู้สึกว่าอากาศยิ่งหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ในสำนักงานเริ่มก่อเตากันแล้ว พวกเขาสี่คนบางครั้งก็เอามันเทศจากบ้านมาคนละสองสามหัว วางย่างบนขอบเตาแล้วแบ่งกันคนละหัว หอมฟุ้งไปหมด~
“ร้อนจัง ร้อนจัง ร้อน~” หลินอวี้หลิงพลิกมันเทศเผาไปมาระหว่างมือซ้ายกับมือขวา
“ค่อย ๆ หน่อยสิ” หลิวถิงถิงทนดูต่อไม่ไหว จึงรับมันเทศมาแล้ววางจากเตาลงบนโต๊ะทำงานของเธอ “สามเดือนแรกต้องระวังหน่อยนะ”
“ฉันรู้” หลินอวี้หลิงลูบท้องที่ยังไม่ป่องขึ้นมา “ตอนนี้ฉันยังไม่รู้สึกอะไรเลย”
“เธอยังอยากรู้สึกอะไรอีกล่ะ?” หลิวถิงถิงหัวเราะเบา ๆ “ต้องอาเจียนจนฟ้าดินมืดมนถึงจะพอใจหรือไง?”
เซี่ยงเถียนยิ้มตาม “นั่นสิ ต้องบอกเลยว่าพวกเธอสองคนเร็วกันจริง ๆ”
หลินอวี้หลิงเขินจนยกมือปิดหน้า “ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะติดตั้งแต่ครั้งเดียว”
“อะแฮ่ม… แค่ก ๆ ๆ~” ซุนเว่ยเซียงกลั้นไม่ไหวจนไอออกมา รีบยกมือปิดปาก “ผมไปห้องน้ำก่อน”
ทั้งสามมองแผ่นหลังของซุนเว่ยเซียงที่เผ่นหนีไปอย่างลนลาน แล้วก็หัวเราะออกมา
หลินอวี้หลิงยิ่งทำหน้าไร้เดียงสา “ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย”
“ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก” หลิวถิงถิงตบไหล่หลินอวี้หลิงเบา ๆ “กินมันเทศของเธอไปเถอะ”
เซี่ยงเถียนก็ได้รับมันเทศจากหลิวถิงถิงเช่นกัน “เธอก็จะลาคลอดแล้วใช่ไหม?”
“เริ่มลาตั้งแต่วันปีใหม่” เซี่ยงเถียนเองก็นับวันไว้แล้ว กำหนดคลอดน่าจะราววันที่ 12 มกราคม แต่เธอคำนวณเอง ไม่รู้ว่าจะตรงหรือเปล่า
หลิวถิงถิงอิจฉาเซี่ยงเถียนจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงความสำเร็จของวิศวกรจิ่ง แค่เรื่องเอาใจใส่ครอบครัวก็เหนือกว่าผู้ชายส่วนใหญ่แล้ว
ขนมจุกจิกที่ไม่เคยขาดจากกล่องข้าวของเซี่ยงเถียนในแต่ละวันก็เป็นฝีมือเขาทั้งนั้น