เซี่ยงหนานยิ้มแป้น “ผมไม่รังเกียจของเก่านะ”
หยางหวยฮวาหัวเราะพลางตบหลังเซี่ยงหนานเบา ๆ “กล้ารังเกียจเหรอ เดี๋ยวแม่แก้ปลายแขนเสื้อกับขากางเกงให้ เหมือนของใหม่เลย”
“นั่นสิ ฝีมือแม่ผมอาจจะดีกว่าของใหม่อีกนะ”
หยางหวยฮวาหัวเราะอยู่สองสามครั้ง “เถียนเถียน อ่านต่อสิ”
“ในพัสดุมีนมอัดเม็ดของขึ้นชื่อแถวนี้สองห่อ แล้วก็เนื้อวัวแห้งอีกสองห่อ” เซี่ยงเถียนอ่านจบ หยางหวยฮวาก็แกะถุงกระดาษสีน้ำตาลอีกสี่ถุงที่อยู่ข้างล่างเรียบร้อยแล้ว
เซี่ยงเถียนอ่านต่อ “เดิมทีควรให้พวกคุณหอบกลับบ้านไป แต่หนานหนานบอกว่าหนักเกินไป เลยส่งไปรษณีย์มาให้ เถียนเถียนแบ่งให้ครึ่งหนึ่งด้วยนะ แล้วบอกเธอด้วยว่า ถังถังกับกั่วกั่วใส่กุญแจนำโชคที่อาเล็กกับอาเขยให้มาแล้ว เด็กสองคนชอบมาก”
เซี่ยงเถียนอดพูดแทรกไม่ได้ “เด็ก ๆ ชอบก็ดีแล้ว”
“ทำเป็นอวดไปได้” หยางหวยฮวาแกะถุงกระดาษที่ใส่เนื้อวัวแห้งอยู่แล้ว “ลองชิมสิ”
เซี่ยงเถียนกัดเข้าไป “แข็งจัง”
จิ่งอวี่ชวนกับจิ่งโจวก็ได้เนื้อไปคนละชิ้น ขนาดพอ ๆ กับนิ้ว ต้องอมไว้ในปากสักพักถึงจะกัดได้
เซี่ยงหนานหยิบไปชิ้นหนึ่งอย่างรู้งาน เขาชอบกัดเล่นขบฟันที่สุด ทั้งมีรสชาติทั้งอร่อย
เซี่ยงเถียนถือเนื้อวัวแห้งไว้ในมือ พลางอ่านจดหมายต่อ “ถังถังเป็นเด็กผู้หญิงที่อารมณ์ร้อนมาก แถมยังกินเก่งกว่ากั่วกั่วด้วย บางทีหนานหนานเพิ่งป้อนถังถังเสร็จ กำลังจะป้อนกั่วกั่ว ถังถังก็ร้องไห้จ้า ต้องให้หนานหนานอุ้มเท่านั้น ส่วนกั่วกั่วนี่นิสัยเหมือนฉันตอนเด็กเลย รู้จักยอมและเป็นเด็กดี”