เซี่ยงเถียนจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ยังไงคนที่โดนตีก็ไม่ใช่เธอสักหน่อย!
“กลิ่นอะไรหอมจัง นี่คือขนมปังน้ำผึ้งลูกเล็กเหรอ?” เซี่ยงหนานสูดจมูกฟุดฟิด เห็นได้ชัดว่าลืมเรื่องกางเกงไปเสียสนิท!
เซี่ยงเถียนเปิดผ้าขาวบางที่คลุมอยู่ “ลองชิมสิ”
“อร่อย! อร่อยมาก!” เซี่ยงหนานประคองขนมไว้ด้วยสองมือ ราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่า! ถึงกับกินจนขอบตาแดงก่ำ เพราะมันอร่อยเสียจนเขาอยากกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย!
ตกกลางคืน ทั้งบ้านไม่ได้กินแม้แต่มื้อเย็น เซี่ยงอิ๋นกินไป 4 ชิ้น หยางหวยฮวากินไป 2 ชิ้น เซี่ยงหนานกินไป 4 ชิ้น ส่วนเซี่ยงเถียนก็กินไป 2 ชิ้น!
เดิมทีเซี่ยงอิ๋นกับเซี่ยงหนานยังอยากกินต่อ หยางหวยฮวาเลยฟาดมือลงไป “กินเข้าไป กินเข้าไปอีก! จะกินอะไรนักหนา!”
หยางหวยฮวานับดูแล้ว เหลือขนมอยู่แค่ 25 ชิ้น!
พรุ่งนี้อย่างน้อยก็ต้องให้แต่ละคนได้ชิมคนละชิ้นสิ!
แล้วยังต้องเอาไปฝากเขาอีก อย่างน้อยก็ต้องใส่ไปสัก 8 ชิ้น!
มุมปากหยางหวยฮวากระตุก ขนมนี่อร่อยก็จริง แต่ทั้งแป้งขาวทั้งน้ำผึ้ง แค่ใช้เท้าคิดก็รู้ว่าแพงหูฉี่แล้ว ยังคิดจะกินให้อิ่มอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!
เซี่ยงหนานเลียนิ้ว พยายามดูดเอารสหวานที่ติดมือเข้าไปด้วย
เซี่ยงอิ๋นเองก็อยากกินเหมือนกัน แต่ยังวางท่าเป็นผู้ใหญ่ได้อยู่ อย่างไรเขาก็เป็นพ่อนี่นา!
เขารีบล้างมือแล้วหยิบของที่หิ้วกลับมาจากสหกรณ์วันนี้ออกมา
บุหรี่ต้าเฉียนเหมิน 1 คอต ขวดเหล้าเฟิน 1 ขวด ลูกอมนมกระต่ายขาวถุงหนึ่ง แล้วก็เมล็ดทานตะวันห่อกระดาษน้ำมันอีกห่อ