หยางหวยฮวาไม่ได้สงสัยอะไรเลย เพราะเซี่ยงเถียนชอบคิดค้นเมนูอาหารอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยยอมให้เธอแตะกุญแจ หยางหวยฮวากลัวเหลือเกินว่าของที่ตัวเองสะสมไว้จะถูกเซี่ยงเถียนเอาไปใช้จนหมด
แต่คราวนี้เป็นการพบหน้ากันครั้งแรกของพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย จะต้อนรับกันอย่างขี้เหนียวไม่ได้!
“ทำสิ! ทำอีกหม้อใหญ่ ลูกสาวแม่ลงมือทำเองทั้งที ก็ต้องให้พวกเขาได้ชิมกันตรงนั้นเลย!” หยางหวยฮวาตัดสินใจเด็ดขาด “แม่ให้เงินนะ พรุ่งนี้อยากซื้ออะไรก็ไปซื้อได้เลย!”
“ผมก็อยากชิม!” เซี่ยงหนานยกมือขึ้น!
“พรุ่งนี้ทำเสร็จแล้วจะให้ชิมนะ!”
“ได้เลย! พี่ทำซุปอร่อยขนาดนี้ ผมกินข้าวได้ตั้งห้าชามแน่!” เซี่ยงหนานตักข้าวใส่ลงไปในซุป แล้วกินทั้งข้าวทั้งน้ำซุป ก่อนจะคีบมะเขือเทศผัดไข่เข้าปากอีกคำ
“ผมก็กินได้ห้าชาม!” เซี่ยงอิ๋นยกมือขึ้นกางนิ้วทั้งห้าสุดเหยียด!
หยางหวยฮวากลอกตา ไม่ดูแลบ้านก็ไม่รู้หรอกว่าข้าวของแพงแค่ไหน!
ซี่โครงนี่ยังพอว่า แต่ข้าวนี่สิ เด็กเหลือขอเอ๊ย! ใครเขากินข้าวเปล่ากัน! กับข้าวมื้อนี้พอกินได้ตั้งครึ่งเดือน!
แต่ปากก็ยังกัดซี่โครงแทะอย่างเอร็ดอร่อย
คืนนั้นทุกคนกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ โดยเฉพาะเซี่ยงหนานที่กำลังอยู่ในวัยกินจุจนพ่อแม่เลี้ยงไม่ไหว กระเพาะของเขาราวกับไม่มีวันเต็ม!
อาหารฝีมือแม่ปกติก็ไม่ถึงกับไม่อร่อย เพียงแต่สู้ฝีมือพี่สาวไม่ได้เท่านั้น!
เขานอนแผ่บนเตียงอย่างอิ่มเอม เริ่มตั้งตารอขนมปังน้ำผึ้งชิ้นเล็กของวันพรุ่งนี้แล้ว!
ช่วงเช้า เซี่ยงเถียนอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครอยู่ แอบเข้าครัวเป็นพิเศษ