“ยุ่งยากเกินไปแล้วค่ะ แม่ ไปตักข้าวจากโรงอาหารมากินก็พอ”
“ลูกเพิ่งคลอด ต้องอยู่ไฟแล้วนะ กับข้าวโรงอาหารเค็มจะตายไป ต้องกินเกลือให้น้อยหน่อย” สวี่ชิงอวี้โบกมือ “บอกแม่มาสิว่าชอบกินเกี๊ยวน้ำไหม?”
“ชอบค่ะ”
“งั้นก็ดีเลย แม่จะกลับบ้านไปทำเดี๋ยวนี้แหละ” สวี่ชิงอวี้หยิบกล่องข้าวที่จิ่งอวี่ชวนทำความสะอาดไว้จนเอี่ยมขึ้นมา รู้สึกมีแรงขึ้นมาเต็มตัว เธอก้าวไปหาลูกแล้วหอมแก้มเบา ๆ “ย่าจะกลับบ้านไปทำกับข้าวให้แม่ของหนูนะ รอย่าอยู่ตรงนี้ดี ๆ ล่ะ”
“ลูกล่ะคะ?” เซี่ยงเถียนมองม่านรอบเตียง แต่ไม่เห็นด้านนอก
“แม่ไปอุ้มมาให้” หยางหวยฮวาอุ้มเด็กมาส่งให้ทันที เซี่ยงเถียนยื่นมือออกไปแล้วหดกลับ “อุ้มยังไงคะ?”
“ประคองหัวกับเอวไว้” หยางหวยฮวาวางเด็กลงในอ้อมแขนเซี่ยงเถียน แล้วช่วยจัดท่าให้
จิ่งอวี่ชวนก็เรียนรู้อยู่ข้าง ๆ ด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองลูกสาวอย่างละเอียด พอเซี่ยงเถียนฟื้นขึ้นมา เขาก็ผ่อนคลายลงจริง ๆ ความรักที่มีต่อลูกผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
“ตั้งชื่อให้ลูกกันหรือยัง?”
เซี่ยงเถียนก้มมองลูก “ชื่อเล่นเรียกอีอีดีไหม เกิดวันที่ 1 เดือน 1”
“อีอี อีอีตัวน้อย ถึงเวลาดื่มนมแล้วนะ” หยางหวยฮวาหยอกล้ออีอี
เซี่ยงเถียนรู้สึกเขินนิดหน่อย ถึงคนหนึ่งจะเป็นแม่ อีกคนจะเป็นสามี แต่การให้นมลูกอย่างเปิดเผยแบบนี้ก็ยังทำให้เธออายอยู่ดี
หยางหวยฮวารู้จักลูกสาวตัวเองดี จึงช่วยปลดกระดุมเสื้อให้เซี่ยงเถียน แล้วพูดว่า “แม่ออกไปก่อน ลูกให้นมเถอะ”