“ได้ งั้นแต่ละคนตั้งชื่อให้คนละชื่อ พรุ่งนี้ค่อยมาโรงพยาบาล ให้อีอีเลือก” เซี่ยงอิ๋นตัดสินใจแล้วเอ่ยขึ้น
“ดีเลย ผมก็อยากตั้งชื่อให้อีอีเหมือนกัน” เซี่ยงหนานยกมือเห็นด้วย
“ได้ งั้นเอาตามนี้” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้า
“ตกลงอะไรกันตามนี้?” สวี่ชิงอวี้ผลักประตูเข้ามา “เถียนเถียนหลับแล้วเหรอ?”
“แม่” จิ่งอวี่ชวนหันไปมองสวี่ชิงอวี้ “เถียนเถียนหลับแล้ว เดี๋ยวค่อยให้กินก็ได้”
“ไม่เป็นไร แม่ตักแยกไว้ให้แล้ว ปล่อยให้หลับไปเถอะ” สวี่ชิงอวี้คิดไว้ก่อนแล้วว่าเซี่ยงเถียนอาจหลับ เกี๊ยวน้ำกับน้ำซุปไก่จึงแยกใส่มา อยากกินเมื่อไรก็แค่ใส่ลงในน้ำซุป “เมื่อกี้ตกลงอะไรกันเหรอ?”
“คุณย่า พวกเราจะตั้งชื่อจริงให้อีอีคนละชื่อ พรุ่งนี้ให้อีอีเลือกเองครับ” จิ่งโจวอธิบายให้สวี่ชิงอวี้ฟังอย่างมีความสุข
“ได้ ดีเลย” สวี่ชิงอวี้ยิ้ม “พวกเธอไปกินมื้อกลางวันก่อนเถอะ ฉันจะอยู่เฝ้าที่นี่เอง”
“ไม่หิวครับ”
“ไม่เป็นไร”
“……”
สุดท้ายทุกคนก็ตกลงกันว่าจะผลัดกันไปกินข้าว โดยให้หยางหวยฮวากับเซี่ยงอิ๋นและเซี่ยงหนานไปก่อน แล้วเอาข้าวกลับมาให้จิ่งอวี่ชวน จากนั้นจิ่งจวิ้นกัง สวี่ชิงอวี้ และจิ่งโจวค่อยไปกิน
เซี่ยงเถียนหลับสนิทมาก พอทุกคนกินข้าวเสร็จกลับมากันหมดแล้ว เธอก็ถูกปลุกให้ตื่นเพราะปวดปัสสาวะ “ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม ดื่มน้ำสักหน่อยก่อน”
“ไปห้องน้ำ” เซี่ยงเถียนรู้สึกเหนอะหนะ อยากเปลี่ยนผ้าอ้อม
“ผมพยุงไปนะ” จิ่งอวี่ชวนรีบช่วยพยุงเซี่ยงเถียนลงจากเตียง หยางหวยฮวาก็เข้ามาช่วยพยุงเธอด้วย