พยาบาลมองเด็กน้อยที่ถูกอุ้มมายื่นตรงหน้า แล้วถามว่า “เด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงคะ?”
ตอนนี้ความคิดของเซี่ยงเถียนเชื่องช้าไปหมด เธอตอบตามคำถามของพยาบาลว่า “เด็กผู้หญิงค่ะ”
เธอกะพริบตา มองเด็กน้อยตัวขาวซีดผิดปกติตรงหน้าอย่างละเอียด แล้วก็อดกลัวไม่ได้ จึงถามว่า “ผิวเธอเป็นอะไรไปคะ?”
“แช่น้ำคร่ำนานไปหน่อยค่ะ เลี้ยงดูอีกสองวันก็หายแล้ว”
“แง้～”
เซี่ยงเถียนงุนงงไปหมด “นี่เธอกำลังร้องไห้เหรอคะ?”
“เสียงร้องดังดี แข็งแรงดีค่ะ” พยาบาลอุ้มเด็กไปทำความสะอาดช่องปาก เช็ดตัว แล้วห่อตัวเด็กไว้ในผ้าห่ม
ขาทั้งสองข้างของเซี่ยงเถียนไร้ความรู้สึกไปแล้ว พยาบาลสองคนต้องช่วยกันลากเธอจากเตียงคลอดไปยังเตียงคนไข้
เด็กน้อยถูกวางไว้ข้างกายเธอ หลับตาหายใจแผ่วเบา พยาบาลห่มผ้าให้เธอ ก่อนเข็นเตียงออกไปทันที
“เถียนเถียน!” จิ่งอวี่ชวนไม่รอให้เตียงเข็นพ้นประตูด้วยซ้ำ พอประตูเปิดแง้มก็รีบพุ่งเข้ามา “เถียนเถียน เถียนเถียน...”
จิ่งอวี่ชวนไม่รู้ว่าจะเรียกเธออย่างไร เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้
เซี่ยงเถียนยังคงมึนงง ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอคลอดลูกออกมาจริง ๆ แล้ว
“เด็กผู้หญิง น้ำหนัก 6 ชั่ง 4 เหลี่ยงค่ะ” พยาบาลที่เข็นเตียงมองคนที่กรูกันเข้ามาล้อม ก่อนพูดอย่างตั้งใจทำหน้าที่ “หลีกทางหน่อยค่ะ ฉันจะเข็นคุณแม่กลับห้องพัก”
“โอ๊ย หลานสาวคนโตของตา!” เซี่ยงอิ๋นดีใจจนร้องไห้ เขาเดินรั้งท้ายไปสองสามก้าว แอบเช็ดน้ำตา เถียนเถียนของเขา...ต้องลำบากมากแน่ ๆ...
“ผมบอกแล้วว่าเป็นหลานสาวคนโต!” เซี่ยงหนานยิ้มยิงฟัน มองเซี่ยงเถียน “พี่เก่งมากเลย”