จิ่งอวี่ชวนสงสัย “คุณพูดอะไรน่ะ? ตรงไหนต้องแก้เหรอ?”
เซี่ยงเถียนไม่รู้ว่าควรโล่งอกดีหรือเปล่า แบบบ้านพวกนี้ทำให้เธอคิดว่าจิ่งอวี่ชวนก็มาจากการทะลุมิติเหมือนเธอ!
ถ้าเขาเป็นคนที่เกิดและโตที่นี่จริง ๆ ล่ะก็!
สมองแบบนี้!
ไปโตมายังไงกันนะ?
เซี่ยงเถียนก้มดูแบบแปลนต่อ ห้องนั่งเล่นมีห้องนอนอยู่คนละฝั่ง ฝั่งละห้อง
ห้องนอนมีขนาดใกล้เคียงกัน แต่ห้องทางซ้ายไม่มีหน้าต่าง
ในห้องนอนทั้งสองห้องยังออกแบบให้มีเตียงขนาด 1.8 เมตรกับตู้เสื้อผ้าบิลต์อินติดผนัง
ส่วนห้องที่มีหน้าต่างยังมีโต๊ะเครื่องแป้งอีกตัว
เซี่ยงเถียนถาม “ห้องของจิ่งโจวเพิ่มชั้นหนังสือกับโต๊ะเขียนหนังสือดีไหม? ปีหน้าเขาก็ต้องเข้าโรงเรียนประถมแล้ว!”
ขาของจิ่งอวี่ชวนที่กำลังปั่นจักรยานชะงักไปครู่หนึ่ง รถเอียงจนเขาต้องเอาเท้าข้างหนึ่งยันพื้น “คุณยินดีอยู่กับจิ่งโจวเหรอ?”
เซี่ยงเถียนมองเขาอย่างสงสัย “พวกเราจดทะเบียนกันแล้ว เขาก็เป็นลูกชายฉันแล้วนี่!”
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะอย่างมีความสุขจากใจ “พรุ่งนี้ผมจะพาเขาไปดูบ้านใหม่ด้วยกัน!”
“ได้สิ ยังไงเขาก็เป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว เขาควรมีส่วนร่วมด้วย!”
จิ่งอวี่ชวนยิ่งปั่นก็ยิ่งกระฉับกระเฉง ไม่นานก็ถึงบ้านของสวีต้าฉุยที่เฉินกังแนะนำมา
ก๊อก ๆ
เพิ่งเคาะไปครั้งเดียว ประตูที่แง้มอยู่ก็เปิดออกเอง
“มาหาใคร?” ชายชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอนหลังตรงหน้าประตูเอ่ยถาม
“ผมมาหาสวีต้าฉุยครับ”
“คุณเป็นใคร?” ชายชราไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นเลยสักนิด