“ยังมีขาโต๊ะอีก 48 ขาแน่ะ!” จิ่งอวี่ชวนหัวเราะ “พอดีเราจะตกแต่งบ้านกับทำเฟอร์นิเจอร์ แม่เลยให้เงินมาเพิ่มอีก 800 หยวน ถือเป็นค่าขาโต๊ะ 48 ขา”
เซี่ยงเถียนได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายชัดแจ๋ว!
เธอแต่งเข้าครอบครัวแบบไหนกันเนี่ย?
ตอนพี่ชายเธอแต่งพี่สะใภ้ เงินเบี้ยเลี้ยงที่พี่ชายส่งกลับบ้านก่อนหน้านั้นก็มีตั้งหกร้อยกว่าหยวน แม่เธอยังส่งกลับไปให้บ้านฝ่ายหญิง นอกเหนือจากนั้นทั้งสินสอดและของจุกจิกต่าง ๆ ครอบครัวเธอจ่ายไปทั้งหมดพันกว่าหยวน นับว่าจัดเต็มมากแล้ว! บ้านพี่สะใภ้ถึงกับซาบซึ้งจนร้องไห้!
พ่อแม่ของจิ่งอวี่ชวนใจกว้างขนาดนี้ พ่อแม่เธอคงซาบซึ้งจนร้องไห้เหมือนกันละมั้ง!
“ถึงแล้ว ไปกันเถอะ!” จิ่งอวี่ชวนจอดรถ ตัดความคิดของเซี่ยงเถียน
วันนี้ในสำนักงานเขตไม่ได้มีแค่พี่ฟ่าน ยังมีพี่สาวอีกคนที่อายุมากกว่านั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่ที่โต๊ะทำงานด้วย
พี่ฟ่านเห็นพวกเขาเข้ามาก็ทักอย่างกระตือรือร้น “มาขอใบอนุญาตหรือจ๊ะ?”
จิ่งอวี่ชวนเดินไปที่โต๊ะทำงานของพี่ฟ่าน ส่วนเซี่ยงเถียนก็รีบยืนหลบอยู่ด้านหลัง บังสายตาของพี่สาวอีกคนไว้จนมิด
หางตาจิ่งอวี่ชวนเหลือบเห็นท่ายืนของเซี่ยงเถียน เขาขยับลูกกระเดือกอย่างขบขัน ก่อนจะรีบพูดกับพี่ฟ่านว่า “ใช่ครับ ผมกะว่าจะเริ่มลงมือพรุ่งนี้เลย”
“ได้ เดี๋ยวฉันออกใบอนุญาตให้”
จิ่งอวี่ชวนรับใบอนุญาตซ่อมบ้านมา เก็บใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วหยิบคูปองซื้อนาฬิกาข้อมือออกมาวางบนโต๊ะ พลางพูดว่า “พี่ฟ่าน ผมอยากติดก๊อกน้ำประปาไว้ในบ้านด้วยครับ แล้วก็ต้องขุดท่อระบายน้ำต่อเข้ากับท่อระบายน้ำในลานกลางอีกที ภรรยาผมต้องซักล้างอยู่บ้าน ถ้าต้องเดินไปตักน้ำแล้วเทน้ำทิ้งที่ลานกลางก็ไม่สะดวกน่ะครับ!”