เซี่ยงเถียนกัดไปคำหนึ่ง แต่ก็แยกไม่ออกว่าเป็นเนื้ออะไร เธอไม่เคยกินเนื้อกวางมาก่อน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกว่าเนื้อนุ่ม หอม และเคี้ยวเพลินดี
“เดี๋ยวถามดู ถ้ายังมี ฉันจะเอาไปสักหน่อย” จิ่งอวี่ชวนตั้งใจจะเอาไปให้พ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย เนื้อกวางนี่บำรุงร่างกายได้ดี
“ฉันก็เอาด้วยสักหน่อย” จางหงกังพูดยิ้ม ๆ “ของนี่บำรุงชะมัดเลยนะ”
จิ่งอวี่ชวนไม่อยากเข้าใจ “ไปกันเถอะ”
“ฉันเอาด้วย” หลิวยี่เหอยังใช้มือขวาคีบซี่โครงชิ้นสุดท้ายส่งเข้าปาก ส่วนมือซ้ายชูขึ้นพร้อมตะโกนบอก
“กินให้เสร็จ แล้วค่อยไปด้วยกัน”
หลิวยี่เหอแทะซี่โครงจนเกลี้ยงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเช็ดปาก “ไปกัน”
หลันชุ่ยหลิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างจนใจ “เช็ดปากสิ”
หลิวยี่เหอยิ้มซื่อ ๆ รับมา เช็ดเสร็จก็พับให้เรียบร้อยแล้วเก็บใส่กระเป๋า “กลับบ้านแล้วฉันจะซักให้ คุณภรรยา”
“ได้”
ทุกคนกินเสร็จพอดี จึงพากันไปหาหวงต้าเหยียน
“อาหยวน” จิ่งอวี่ชวนเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “อามีของดีจริง ๆ ด้วยนะ!”
หวงต้าเหยียนถือกระบอกน้ำชาขนาดใหญ่อยู่ในมือ มีใบชาลอยอยู่ด้านบน ไม่ใช่เศษใบชา แต่เป็นใบชาเต็ม ๆ แถมน้ำชายังเข้มจนสีค่อนข้างคล้ำ
หวงต้าเหยียนชอบดื่มแบบนี้ที่สุด ทุกครั้งที่ทำกับข้าวเสร็จก็มักจะดื่มชาเข้ม ๆ สักอึกเพื่อล้างความมัน
“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเธอดูของเป็น กวางตัวนั้นยังเป็นลูกกวาง เพิ่งส่งมาเมื่อวาน พวกเธอนี่มีวาสนาได้กินจริง ๆ”
“แบ่งให้พวกเราบ้างสิ” หลิวยี่เหอไม่เกรงใจหวงต้าเหยียน เพราะพวกเขามีของสดใหม่อะไรก็มักเอามาแบ่งให้หวงต้าเหยียนเหมือนกัน