ทุกคนขึ้นมาบนชั้นแล้ว ในบ้านประดับอักษรมงคลสีแดงอย่างครึกครื้น
ถึงจะไม่ได้จัดงานใหญ่โต แต่ทุกอย่างก็จัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย
บนโต๊ะกลางมีเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และลูกอมวางอยู่ บนของกินเหล่านั้นยังมีอักษรมงคลวงกลมขนาดเล็กที่ตัดจากกระดาษประดับไว้อีกด้วย
ทั้งหมดเป็นฝีมือหยางหวยฮวาที่ทั้งใจละเอียดและมือประณีต เธอยังติดอักษรมงคลไว้บนหน้าต่างกับประตูด้วย
จางเสี่ยวหนานยืนอยู่ข้าง ๆ ปกติเธอต้องเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนเซี่ยงเถียนในห้อง แต่ตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ แม้จะไม่ถือเรื่องงมงาย เธอก็ยังไม่ได้เข้าไป กลัวคนอื่นจะคิดว่าเธอพาโชคร้ายมา จึงคอยต้อนรับแขกอยู่ในห้องรับแขกแทน
“คุณลุงใหญ่ คุณป้าใหญ่”
“เสี่ยวหนาน ได้ยินเสี่ยวเป่ยบอกว่าหนูตั้งครรภ์แล้ว!” นิวหงดีใจกับพวกเขาจากใจจริง บ้านเซี่ยงอิ๋นยังไม่มีหลานสักคนเดียว พอคิดดูแล้วเซี่ยงเป่ยก็จะอายุยี่สิบเอ็ดปีตอนตรุษจีนนี้แล้ว
จางเสี่ยวหนานทั้งขำทั้งจนใจ ลืมเตือนเขาไปว่าในช่วงสามเดือนแรกควรเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน แต่ยังไงก็เป็นคนในครอบครัว เธอจึงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ใกล้จะสองเดือนแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นต้องระวังหน่อยนะ วันนี้อยู่ห่าง ๆ ผู้คนไว้ มองพื้นดี ๆ อย่าให้ใครชนเข้า”
“ค่ะ ฉันระวังอยู่”
ตุนตุนลงจากพื้นแล้วก็ไม่ได้วิ่งซน เพียงแต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองไปรอบ ๆ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ถามอย่างไม่ค่อยพอใจ “คุณอาเล็กอยู่ไหนครับ?”
เซี่ยงอ้ายกั๋วอุ้มตุนตุนขึ้นมา “คุณอาเล็กอยู่ในห้องจ้ะ”
“คุณอาเล็กยังไม่ตื่นเหรอครับ?”
“ฮ่า ๆ ๆ” คำพูดไร้เดียงสาของเด็กน้อยทำให้ทุกคนหัวเราะครืน