จิ่งอวี่ชวนผลักประตูห้องของเซี่ยงเถียนเข้าไป เธอนั่งหันหน้าเข้าหาเขาอยู่ริมเตียง รอยยิ้มบนใบหน้าทำเอาเขาอยากยกมือกุมหัวใจตัวเองไว้ ให้มันรู้จักสงบเสงี่ยมเสียบ้าง
หลิวยี่เหอผลักจิ่งอวี่ชวน “ไปสิ!”
จิ่งอวี่ชวนก้าวไปข้างหน้าสองก้าวตามแรงผลัก ก่อนจะย่อตัวลงตรงหน้าเซี่ยงเถียน เงยหน้ามองเธอแล้วกุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้ “เถียนเถียน ผมมารับคุณไปเป็นเจ้าสาวแล้ว”
“อืม” เซี่ยงเถียนพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม
สมัยนี้พิธีการมีไม่มาก บางบ้านถึงขั้นไม่มีแม้แต่งานเลี้ยง แค่หอบผ้าห่มไปอยู่ด้วยกันก็จบแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพิธีอะไรเลย
แต่จิ่งอวี่ชวนอยากจัดงานแต่งงานที่น่าจดจำให้เซี่ยงเถียน
ในห้องรับแขก เซี่ยงอิ๋นกับหยางหวยฮวานั่งรอทั้งคู่ออกมาอยู่บนโซฟา
จิ่งอวี่ชวนจูงมือเซี่ยงเถียนเดินไปหาทั้งสองคน “พ่อ แม่ ผมมารับเถียนเถียนแล้วครับ”
“ดี ดีมาก ขอให้ใช้ชีวิตคู่กันดี ๆ” เซี่ยงอิ๋นเป็นคนอ่อนไหว พอเอ่ยได้ประโยคเดียวก็แทบพูดต่อไม่ไหว
“ตอนนี้พวกเธอสองคนมีครอบครัวเล็ก ๆ เป็นของตัวเองแล้ว คิดไปทางเดียวกัน ช่วยกันออกแรง ชีวิตถึงจะดีขึ้น” หยางหวยฮวาพูดอย่างหนักแน่นและเปี่ยมความหวังดี
“แม่ ผมจำไว้แล้วครับ” จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ไปกันเถอะ ไปโรงงานเหล็กกล้ากันได้แล้ว สายมากแล้ว” เซี่ยงอิ๋นยกมือเช็ดหน้า ก่อนจะยิ้มแล้วพูดขึ้น
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าให้เซี่ยงเถียน จากนั้นก็สอดแขนช้อนใต้ข้อพับเข่าของเธอแล้วอุ้มขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน
“ไปกันเถอะ ที่รัก”
สี่คนเดินนำหน้าเปิดทางให้จิ่งอวี่ชวน ส่วนอีกสี่คนเดินตามหลัง คอยจัดการเรื่องญาติฝั่งบ้านเดิมของเซี่ยงเถียน