เซี่ยงเถียนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ไม่อยากทำกับข้าว ไหน ๆ พรุ่งนี้ก็ต้องจัดงานแต่งแล้ว
หยางหวยฮวาจึงรับหน้าที่ในครัวไปแทน จะบอกว่าไม่อร่อยก็ไม่ใช่ แค่รสจืดไปหน่อย
กินข้าวเสร็จ จิ่งอวี่ชวนก็พาจิ่งโจวกลับไป พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเซี่ยงเถียนไปร่วมพิธีแต่งงาน
พอหันกลับไปมองประตูที่ปิดสนิท ลมเย็นพัดวูบมา จิ่งอวี่ชวนก็รู้สึกว่าบริเวณที่ถูกตีเริ่มปวดตุบ ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
“พ่อ ทำไมแม่ไม่กลับบ้านไปกับเราล่ะ?” จิ่งโจวยังรู้สึกหวาด ๆ อยู่ ในบ้านก็ไม่กล้าถาม
“พรุ่งนี้จะจัดงานแต่ง คืนก่อนวันงานห้ามเจอกัน”
“ทำไมล่ะ?”
“เป็นธรรมเนียม” จิ่งอวี่ชวนกระชับเสื้อ “ไปกันเถอะ เราสองคนไปบ้านย่ากัน”
“ครับ”
สวี่ชิงอวี้กำลังตรวจนับของที่จะใช้พรุ่งนี้อยู่ที่บ้าน
“แม่จัดของไปตั้งหลายรอบแล้ว ไม่มีทางพลาดหรอก” จิ่งจวิ้นกังพูดอย่างจนใจ ตั้งแต่กลับจากเลิกงาน เขาก็ยังไม่ได้นั่งพักเลย
“ลองดูอีกทีสิ แล้วก็นับลูกอมมงคลที่เตรียมไว้ใหม่อีกรอบ” สวี่ชิงอวี้ถึงกับทำรายชื่อแขกขึ้นมาเอง อยากกำหนดเลขที่นั่งให้ทุกคนด้วยซ้ำ กลัวว่าพรุ่งนี้จะเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว
“แม่ พ่อ ทำอะไรกันอยู่ครับ?” จิ่งอวี่ชวนเพิ่งผลักประตูเข้ามา ก็เห็นพ่อแม่กำลังวุ่นวายกันอยู่
“คุณปู่ คุณย่า ผมมาแล้วครับ”
จิ่งจวิ้นกังเหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต “เสี่ยวโจว มานี่สิ เสี่ยวชวน มานี่ มาช่วยนับอีกรอบ”
จิ่งอวี่ชวนมองลูกอมมงคลกับบุหรี่ที่จัดเตรียมไว้ “แม่ เตรียมไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
“นี่เตรียมไว้ให้ญาติทางบ้านของเถียนเถียนทั้งนั้น”