ดีที่จิ่งอวี่ชวนจอดรถไว้ห่างจากประตูบ้านพอสมควร บางทีเขาอาจกลัวขายหน้าก็ได้?
เซี่ยงเถียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ดีไม่น้อย ก่อนจะยืนรอจิ่งอวี่ชวนออกมาพร้อมกับจิ่งโจว
จิ่งอวี่ชวนจัดการธุระเสร็จเร็วพอสมควร ฝ่ายการเงินก็ใกล้เลิกงานแล้ว เดิมทีก็ไม่ได้คิดจะทำให้เขาลำบาก คราวนี้จึงยิ่งนับเงินให้เร็วขึ้นไปอีก
พวกเขายังเตรียมกระเป๋าสะพายข้างที่มีเฉพาะโรงงานเหล็กกล้าให้จิ่งอวี่ชวนใบหนึ่ง บนกระเป๋าพิมพ์ตราสัญลักษณ์ของโรงงานไว้ เป็นรางวัลสำหรับพนักงานดีเด่นประจำปีนี้ด้วย
จิ่งอวี่ชวนรับมาอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง «กระเป๋าใบนี้วันจันทร์ผมจะเอามาคืนครับ»
เจ้าหน้าที่การเงินโบกมือ «ไม่เป็นไร กระเป๋าใบนี้เดิมทีก็จะมอบให้นายวันจันทร์หน้าอยู่แล้ว»
«งั้นขอบคุณครับ» จิ่งอวี่ชวนสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องการเงิน
เซี่ยงเถียนเห็นเขาเป็นคนแรก จึงโบกมือให้ จิ่งอวี่ชวนรีบวิ่งมาสองก้าว «ไป กลับบ้านกัน»
ไม่คิดว่าพวกเขาเพิ่งเดินเข้าประตูเรือน ก็เห็นชายชราสวีที่ปกตินอนอยู่ในบ้านแทบไม่ออกไปไหน วันนี้กลับยกเก้าอี้มานั่งอยู่หน้าประตูบ้าน
หญิงชราซวีนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยข้าง ๆ บนตักวางตะกร้าใส่อุปกรณ์เย็บปัก มือหนึ่งถือเหล็กแหลม อีกมือถือพื้นรองเท้า กำลังเย็บรองเท้าอยู่
«คุณจิ่ง»
จิ่งอวี่ชวนจอดจักรยานให้เรียบร้อย «มีอะไรเหรอครับ?»
«ฉันคิดว่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว เดี๋ยวพอทุกคนกลับมากันหมด จะให้ตาแก่นี่ขอโทษพวกคุณ»
«ได้ครับ» ในเมื่อคนถูกปล่อยตัวกลับมาแล้ว เงินก็รับคืนแล้ว เขาไม่ได้คิดจะเอาเรื่องต่อ