คำพูดนี้ชมเสียทุกคน แม้แต่ตัวเองก็ยังชม ทุกคนต่างยิ้มแย้ม อาหารมื้อนี้จึงเต็มไปด้วยความสุขทั้งเจ้าบ้านและแขกเหรื่อ
โดยเฉพาะมันเทศเคลือบน้ำตาล เกินครึ่งลงไปอยู่ในท้องเซี่ยงเถียน ฝีมือทำอาหารของผู้เฒ่าลู่นั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ ทอดจนข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม พอเคลือบน้ำเชื่อมแล้วกัดทีไรก็กรุบกรอบ ข้างในยังนุ่มเหนียว กินคำหนึ่งแล้วก็อยากกินคำต่อไป
ป้าลู่เองก็ดีใจมาก ไม่มีอะไรทำให้คนทำอาหารรู้สึกว่าได้รับคำชมมากไปกว่าการที่คนกินไม่เหลืออาหารที่ตัวเองทำไว้
“ไม่ต้องล้างชามหรอก” หลังอาหาร ป้าลู่รั้งเซี่ยงเถียนไว้ “ต่อไปว่าง ๆ ก็มาเล่นได้เลยนะ ฉันอยู่บ้านตลอด ไม่ต้องรอให้อวี่ชวนมาด้วยหรอก”
“ได้ค่ะป้าลู่ วันไหนฉันว่างจะมาเยี่ยมนะคะ”
“พูดแล้วนะ เถียนเถียน”
“พูดแล้วค่ะ วางใจได้เลยนะคะป้าลู่”
จิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียนกลับบ้านภายใต้สายตาอาลัยอาวรณ์ของผู้เฒ่าลู่กับป้าลู่
พวกเขาไม่ต้องไปรับจิ่งโจว จึงแวะไปเดินเล่นริมแม่น้ำแทน
แต่ลมริมแม่น้ำแรงจริง ๆ พัดจนเซี่ยงเถียนหดคอขณะปั่นจักรยาน เปียผมที่ถักไว้อย่างเรียบร้อยก็ยุ่งเหยิงไปหมด
ตอนเย็นทั้งคู่ไม่อยากทำอาหาร จึงตรงไปร้านอาหารของรัฐ ช่วงนี้ยังไม่พ้นเดือนแรกของปีใหม่ หลายคนยังไปเยี่ยมญาติ ร้านอาหารของรัฐจึงมีภาพครอบครัวใหญ่มากินข้าวด้วยกันให้เห็นไม่บ่อยนัก
ทั้งสองคนสั่งซุปเส้นคนละชาม กินทั้งน้ำซุปทั้งเส้นจนร่างกายอุ่นขึ้น แต่พอออกจากร้านอาหารของรัฐ ปั่นจักรยานไปก็ยังโดนลมโกรกอยู่ดี