ในครัวเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว มีปลาตุ๋นซีอิ๊วหนึ่งจาน เนื้อตุ๋นมันฝรั่งกับมะเขือยาวหนึ่งจาน หูหมูคลุกแตงกวาหนึ่งจาน และไข่ผัดบวบหนึ่งจาน
อาหารสี่อย่างนี้ สวี่ชิงอวี้ทุ่มแรงเตรียมเต็มที่เลยทีเดียว
เธอเอาบัวลอยใส่หม้อนึ่งไว้ ก่อนพูดว่า “ยกกับข้าวขึ้นโต๊ะได้แล้วค่ะ ลุงจิ่งน่าจะกลับมาแล้ว” พูดยังไม่ทันขาดคำ จิ่งจวิ้นกังก็ผลักประตูเข้ามาพอดี
ทุกคนรินเหล้ากันคนละครึ่งแก้ว ส่วนแก้วของจิ่งโจวเต็มไปด้วยน้ำเปล่าร้อน ๆ ที่ยังมีไอกรุ่น
จิ่งจวิ้นกังยิ้มพลางยกแก้วขึ้น “กับข้าววันนี้ดูน่าอร่อยตั้งแต่เห็นเลย ชิงอวี้เหนื่อยแล้วนะ”
สวี่ชิงอวี้อมยิ้ม “คุณต่างหากที่เหนื่อย ทุกคนเหนื่อยกันหมดเลยค่ะ”
จิ่งอวี่ชวนทำท่าจะยกมือกุมขมับ แต่ก็อดขำไม่ได้ พ่อกับแม่ของเขาอยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต แก่ขึ้นกลับยิ่งกลัวเมียเสียอย่างนั้น เขายกแก้วขึ้นคล้อยตาม “ขอบคุณแม่นะครับ ที่ลงมือทำอาหารอยู่คนเดียวตลอดบ่าย”
จิ่งโจวยกแก้วน้ำร้อนขึ้น “ยังมีผมด้วยครับ”
“ใช่ ยังมีเสี่ยวโจวด้วย เดี๋ยวแม่ให้กินบัวลอยเพิ่มอีกหลายลูกนะ”
“เอ้า กินกันตามสบาย บ้านเราเอง” จิ่งจวิ้นกังพูดพลางยกเหล้าขึ้นจิบ
เขาวางแก้วลงแล้วคีบเนื้อปลาให้จิ่งโจวหนึ่งคำ “จิ่งโจว กินเยอะ ๆ หน่อย กำลังโตนะ”
จิ่งโจวพยักหน้า “ขอบคุณครับคุณปู่”
แต่พอกินเข้าปากก็รู้สึกขมอยู่บ้าง เขาถึงกับสงสัยว่าลิ้นตัวเองมีปัญหา ไม่กล้าสงสัยเลยว่าเป็นเพราะสวี่ชิงอวี้
เมื่อเห็นจิ่งโจวกลืนลงไปแล้ว จิ่งจวิ้นกังกับจิ่งอวี่ชวนก็โล่งอก เริ่มกินปลากันบ้าง