“ผู้การครับ เพิ่งมาอวยพรปีใหม่กันไปไม่ใช่เหรอครับ?” ผู้การเฒ่าถอดแว่น วางปากกาในมือลง แล้วนวดหว่างคิ้วพลางพูดหยอกเย้า
“ผู้การครับ เรื่องที่คุณกำชับผมไว้ก่อนหน้านี้ มีเบาะแสแล้วครับ”
ผู้การเฒ่านั่งตัวตรง หยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง “คนนั้นสารภาพแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ” หม่าเจี้ยนหัวเรียบเรียงคำพูดเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ผมมีเพื่อนร่วมรบเก่าคนหนึ่งชื่อจิ่งจวิ้นกัง วันนี้เขามาหาผม บอกว่าลูกสาวแท้ ๆ ของเขาอาจถูกหลี่ซิงสับเปลี่ยนตัวไปเมื่อ 25 ปีก่อน ส่วนจิ่งอวี่หลันที่เขาเลี้ยงดูมานาน 25 ปี ได้รับจดหมายลาตายของหลี่ซิงเมื่อเดือนกรกฎาคมปีที่แล้ว ผมโทรไปทางฟาร์มชายแดนแล้ว แต่ทางนั้นไม่ให้ความร่วมมือครับ”
ผู้การเฒ่าเงียบไปครู่หนึ่ง “อีกสามชั่วโมงฉันจะโทรกลับไปหาเธอ”
“ครับ” หม่าเจี้ยนหัวตอบอย่างจริงจัง “แล้วพบกันใหม่ครับ ผู้การ”
ผู้การเฒ่าวางสายแล้วกดโทรออกทันที หมายเลขที่โทรไปเป็นสายเข้ารหัส ต้องโอนสายต่อหลายครั้งกว่าจะมีเสียงผู้ชายดังขึ้น “สวัสดีครับ สวัสดีครับ”
“ใช่ครับ ใช่ครับ”
“ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ”
“รับรองว่าจัดการเรียบร้อยแน่นอนครับ ใช่ครับ ใช่ครับ”
ตู๊ด ๆ ๆ...
สายถูกตัด เจิ้งอวี้กุ้ย ผู้รับผิดชอบฟาร์มชายแดน ยกมือเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก น่องแทบเป็นตะคริว จดหมายแค่ฉบับเดียวทำไมถึงพัวพันไปถึงคนระดับส่วนกลางได้ล่ะ?
“เสี่ยวซานจื่อ!” เจิ้งอวี้กุ้ยถอดหมวกขนสัตว์บนหัวออกมาโบกคลายร้อน ปากก็ด่าพึมพำ “เสี่ยวซานจื่อ ไอ้ลูกหมาเอ๊ย หายหัวไปไหนวะ?”