“ใช่”
“ให้จิ่งอวี่หลันรับโทรศัพท์”
เจิ้งอวี้กุ้ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงสงสัยจากปลายสาย “หืม?”
เขารีบตอบทันที “จิ่งอวี่หลันมาอยู่ฟาร์มได้เดือนที่สามก็... ก็เสียชีวิตไปแล้วครับ...”
“เข้าใจแล้ว”
“ผม...” เจิ้งอวี้กุ้ยยังพูดไม่ทันจบ สายก็ถูกตัดไปเสียก่อน
เจิ้งอวี้กุ้ยเกาหัว เขายังอยากถามเรื่องหลินเสียนเฟยด้วยว่าจะจัดการอย่างไรดี เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่ในฟาร์มต่อไป ก็เหมือนระเบิดที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ
เขาถอนหายใจ “เสี่ยวซานจื่อ” เรียกจบก็ส่ายหน้าแล้วลุกขึ้นทันที
“มาแล้วครับ พี่กุ้ย”
“กลับไปเถอะ” เจิ้งอวี้กุ้ยโบกมือ “ฉันจะออกไปทำธุระสักหน่อย ทางนี้ฝากนายช่วยดูด้วย”
“ได้เลยครับ”
อดีตผู้บัญชาการวางสาย มองข้อมูลที่จดไว้แล้วเทียบกับเรื่องของจิ่งจวิ้นกังและจิ่งอวี่หลันที่ให้คนไปสืบมาอีกชุดหนึ่ง จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“ท่านผู้บัญชาการ” หม่าเจี้ยนหัวไม่ได้ห่างจากโทรศัพท์เลย พอเสียงดังขึ้นก็รีบรับสายทันที
“ตรอกเอ้อร์หลิ่ว อำเภอตงเฉียว ฉันสงสัยว่าห้องทดลองอยู่ที่นั่น พาคนไปตรวจดูเงียบ ๆ”
“ครับ”
“ทางจิ่งจวิ้นกัง ช่วยปลอบเขาให้สงบลงก่อน”
“มีเบาะแสเรื่องลูกสาวของเขาหรือยังครับ?” หม่าเจี้ยนหัวรู้ว่าตัวเองไม่ควรถาม แต่ภาพดวงตาแดงก่ำของจิ่งจวิ้นกังยังคงติดอยู่ในหัว สุดท้ายเขาก็เผลอล้ำเส้นไป
“พอจะมีแล้ว” อดีตผู้บัญชาการไม่ได้ปิดบัง เพียงแต่เขาเองก็แค่คาดเดา จึงไม่กล้าพูดให้แน่ชัด
“ครับ!” หม่าเจี้ยนหัวขานรับเสียงดังหนักแน่น