จิ่งอวี่ชวนยกมือกุมหน้าผากพลางหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่นานก็ถูกจิ่งโจวลากไปดูเจ้าลิงเสียแล้ว
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เซี่ยงเถียนก็แทบจะทนไม่ไหว
ก่อนหน้านี้มาตอนหน้าหนาวยังพอไหว ไม่รู้สึกว่ามีกลิ่นอะไร
แต่พอเป็นอากาศแบบนี้ กลิ่นแบบนี้ เซี่ยงเถียนก็เริ่มมึนหัว
ยืนอยู่หน้าสวนสัตว์ เธอยังคงรู้สึกเลื่อนลอย เหมือนเจ้าลิงตัวนั้นกำลังกวักมือเรียกเธออยู่เลย
“พวกเธอสองคนรอฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันไปซื้อน้ำแข็งไสแท่งหนึ่ง” จิ่งอวี่ชวนพาพวกเขาไปยืนหลบแดดใต้ร่มไม้ใหญ่ ก่อนจะพูดขึ้น
“ไปเถอะ ๆ” เซี่ยงเถียนโบกมือ เธอไม่มีแรงแม้แต่จะยืน จึงย่อตัวลงพักสักครู่
“แม่ ไม่เป็นไรใช่ไหม” จิ่งโจวเป็นห่วง ยื่นมือเล็ก ๆ มาแตะหน้าผากเซี่ยงเถียน
“ไม่เป็นไร แม่แค่ต้องการอากาศสดชื่น” ใครจะไปคิดว่าคนปกติจะต้องกลั้นหายใจเป็นพัก ๆ จนตาพร่ามืดได้ขนาดนี้
จิ่งอวี่ชวนกลับมาพร้อมน้ำแข็งไสใส่ครีมสามแท่ง “เอ้า กินสักหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น”
เซี่ยงเถียนยังย่อตัวอยู่ รับน้ำแข็งไสมา ครีมละลายง่ายเป็นพิเศษ เธอเลียจากด้านบนแล้วก็ต้องเลียด้านล่างต่อ พอเริ่มละลายหนักเข้าก็ยัดเข้าปากทั้งแท่งแล้วดูดจนหมด ใช้เวลาแค่หนึ่งนาที น้ำแข็งไสทั้งแท่งก็ลงท้องไปแล้ว
จิ่งโจวที่เป็นห่วงก็คลายกังวลลงไม่น้อย ย่าของเขาเคยบอกว่า ถ้ายังกินอะไรได้ก็ยังไม่ตายหรอก
“ดีขึ้นหรือยัง” จิ่งอวี่ชวนกินน้ำแข็งไสในมือหมดแล้ว ก่อนจะรับไม้จากมือเซี่ยงเถียนมาถาม
“ดีขึ้นเยอะแล้ว” เซี่ยงเถียนลุกขึ้นยืน แต่พอลุกเร็วไปหน่อยก็หน้ามืด รีบใช้มือทั้งสองข้างยันเข่าไว้ “ลุกเร็วไปหน่อย”