เซี่ยงเถียนขยับเข้าไปใกล้จิ่งอวี่ชวนด้วย ชายกางเกงกับแขนเสื้อของเธอพับขึ้นเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้า “รีบไปล้างตัวเถอะ”
“อืม ได้สิ ล้างเสร็จแล้วฉันจะออกมาจัดการพวกนี้”
“ในครัวมีน้ำร้อนนะ เสี่ยวหนาน เสี่ยวโจว พวกเธอสองคนไปอาบในเพิงนั่นเถอะ” เซี่ยงอ้ายตั่งพูดพลางเดินไปทางห้องครัว
เด็กทั้งสองอาบน้ำเสร็จก็รีบยกหอยขมที่แช่ไว้ตั้งแต่เมื่อวานออกมาด้วยความตื่นเต้น “แม่ เที่ยงนี้กินได้หรือยัง”
“ได้แล้ว” เซี่ยงเถียนมองดู น้ำขุ่นแล้ว “ฉิงฉิง มีกรรไกรไหม”
“มีค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอามา” เซี่ยงฉิงเชื่อฟังเซี่ยงเถียนทุกอย่างอย่างไม่มีเงื่อนไข เธอวิ่งเข้าไปในบ้านแล้วหยิบกรรไกรมาสองอัน “อันนี้ใช้ได้ไหม”
“ขอลองดูก่อน แล้วเอากะละมังมาอีกใบด้วย” เซี่ยงเถียนรับกรรไกรด้วยมือขวา มือซ้ายช้อนหอยขมขึ้นมาตัวหนึ่ง แล้วตัดตรงก้นหอย “ใช้ได้ดีเลย”
“นี่ทำอะไรเหรอ” เก๋อเสี่ยวลี่ถือกะละมังเดินเข้ามาถามอย่างสงสัย
“ทำแบบนี้แล้วเครื่องปรุงจะซึมเข้าเนื้อ แล้วเนื้อตรงนี้ก็กินไม่ได้ด้วย” เซี่ยงเถียนโยนหอยขมที่ตัดแล้วลงในกะละมัง เสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
“ฉันลองบ้าง” เก๋อเสี่ยวลี่รับกรรไกรอีกอันมาอย่างกระตือรือร้น
“ของในเป้ใบนี้ก็ทำด้วยไหม” เซี่ยงฉิงชี้ไปที่ตะกร้าสะพาย
“อืม กุ้งเครย์ฟิชทำได้ ถ้ามีหอยขมก็แช่ไว้เพิ่มอีก” เซี่ยงเถียนพูดพลางตัดหอย
“ได้ งั้นฉันแยกให้”
จิ่งโจวกับเซี่ยงหนานก็อาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมา เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด “พวกเราช่วยแยกด้วย”
ตะกร้าสะพายใบใหญ่ถูกวางตะแคงลงกับพื้น หอยขมถูกเทใส่กะละมัง ส่วนกุ้งเครย์ฟิชต้องดึงเส้นดำออกก่อนแล้วค่อยใส่กะละมัง