เยี่ยนจื่อทำหน้าเหวอ ไม่ใช่สิ...
“พี่ใหญ่ พี่ลากฉันออกมาจากบ้านด้วยสีหน้าจริงจัง ก็เพื่อถามเรื่องนี้เหรอ?”
“ไม่อย่างนั้นจะอะไรล่ะ?” เซี่ยงฉิงถามอย่างสงสัย พลางดันเยี่ยนจื่อ “รีบเล่ามา”
เยี่ยนจื่อนึกอยู่ครู่หนึ่ง “ช่วงนี้ลู่ชิงเฉินกับเมิ่งชางเกิดเรื่องอะไรกันเหรอ? ทะเลาะกันใหญ่โต นับไหม?”
“นับ ๆ ๆ” เซี่ยงฉิงพยักหน้ารัว “เล่ามาสิ”
“วันศุกร์ที่แล้ว ฉันไปปีนต้นไม้บนเขาทางใต้เพื่อเก็บไข่นก พวกเขาสองคนยืนทะเลาะกันอยู่ใต้ต้นไม้”
“ทำไมเธอถึงไปเขาทางใต้คนเดียวอีกแล้ว? แม่ไม่ให้เธอกินอิ่มหรือไง?” เซี่ยงฉิงทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ
“เปล่า ช่วงนี้ฉันกินอิ่มดี แค่แม่เอาแต่ให้ฉันอยู่บ้านบำรุงผิวให้ขาวขึ้น บอกว่าจะหาบ้านให้ดูตัว ฉันรำคาญก็เลยไปทางนั้น” เยี่ยนจื่ออธิบายอย่างอดทนราวกับกำลังปลอบแมวขนพอง “ยังจะฟังต่อไหม?”
“...ฟัง” เซี่ยงฉิงเม้มปาก พลางแอบจำไว้ว่าให้แม่ช่วยสืบดูว่าบ้านที่แม่ของเยี่ยนจื่อหามาให้ดูตัวเป็นแบบไหน
เยี่ยนจื่อนึกถึงเรื่องวันนั้น เอาจริง ๆ มันทำให้เธอตกใจไม่น้อย ก่อนจะค่อย ๆ เล่าออกมา
“ลู่ชิงเฉินถามเมิ่งชางว่าต้องทำยังไงถึงจะยกโทษให้เขา เมิ่งชางบอกให้ลู่ชิงเฉินไปตายซะ ลู่ชิงเฉินผลักเมิ่งชางไปติดต้นไม้ แล้วยังจับมือของเมิ่งชางมากดรัดคอตัวเองแน่นขึ้น”
เยี่ยนจื่อเล่าเรื่องเก่งจริง ๆ เธอทำท่าเลียนแบบลู่ชิงเฉิน ใช้มือข้างหนึ่งจับมืออีกข้างไว้ที่คอ ทั้งทำท่าทางทั้งเล่า “ฉันอยู่บนต้นไม้เกือบตกลงมาแน่ะ”