ลานตากข้าวอยู่กลางหมู่บ้าน ด้านหลังลานตากข้าวคือโกดังใหญ่
ตอนนี้บรรยากาศคึกคักสุด ๆ ทุกคนถือกะละมังมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในกะละมังใส่ผักที่แต่ละคนเอามา ส่วนใหญ่เป็นผักกาดขาว รองลงมาคือมันฝรั่ง บางคนก็เอาผักกาดดองมาด้วย
ที่จริงแล้วผักกาดดองเป็นส่วนประกอบที่ขาดไม่ได้ของเมนูหมูฆ่าใหม่ แต่พอทุกคนมารวมตัวกินด้วยกัน ก็ไม่ต้องเคร่งครัดว่าแท้ไม่แท้แล้ว ขอแค่อิ่มท้องเป็นพอ
แต่หม้อใบใหญ่ทั้งสองใบยังไม่ได้ก่อไฟ ทุกคนวางผักของตัวเองไว้ข้างหม้อ แล้วพากันไปมุงดูการแบ่งเนื้อหมู
หมูป่าสองตัวมีขนาดไล่เลี่ยกัน ดูแล้วน่าจะหนักตัวละสามสี่ร้อยจิน
“ขูดขน แบ่งเนื้อ!” ผู้ใหญ่บ้านสั่ง ชายชำแหละหมูสองคนขยับมีดฉับไว น้ำร้อนถูกตักราดลงบนตัวหมูทีละกระบวย เผยให้เห็นหนังหมูสะอาดเกลี้ยงเกลา
ตอนหมูถูกผ่าด้วยมีด ไอร้อนก็ลอยกรุ่นขึ้นมา เซี่ยงเถียนเห็นแล้วค่อย ๆ ถอยหลังเงียบ ๆ ภาพตรงหน้าช่างต่างจากที่เธอคิดไว้จริง ๆ
“ถอยไปยืนข้างหลังหน่อยไหม?” จิ่งอวี่ชวนคอยมองเซี่ยงเถียนอยู่ตลอด
“อืม”
เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนไปนั่งบนม้านั่งหินที่อยู่ไกลออกมา ทางนั้นเริ่มเรียกคิวแล้ว ทุกคนเลือกเนื้อตามแต้มแรงงานจากมากไปน้อย
ยิ่งได้เลือกก่อนก็ยิ่งดี เซี่ยงเถียนเห็นเซี่ยงจินถือกะละมังใบหนึ่ง ข้างในมีเนื้อมันชิ้นโต แทบจะมีแต่ส่วนมัน เนื้อแดงมีแค่กว้างนิ้วเดียว
หมูป่าพวกนี้มีมันน้อยกว่าหมูที่เลี้ยงเองอยู่แล้ว แถมเส้นใยเนื้อก็หยาบ ได้มันไปตั้งเยอะเอาไปเจียวน้ำมันแบบนี้ นึกถึงแล้วนิวหงก็ยิ้มจนปากแทบฉีก
ส่วนเซี่ยงจินต่อแถวอยู่ข้างหมูป่าอีกตัว หมูตัวนี้ต้องใช้แต้มแรงงานแลกเอง