เซี่ยงเถียนสูดจมูก เธอนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ!
เธอทนความลำบากไม่ไหว!
เกิดใหม่ทั้งทีแล้ว ทำไมเธอต้องฝืนทนลำบากด้วยล่ะ!
“เถียนเถียน ฉันเข้าไปนะ?” นิวหงตะโกนถามจากนอกประตู
“ป้าใหญ่ เข้ามาเลยค่ะ!”
นิวหงเห็นปลายจมูกของเซี่ยงเถียนแดงนิด ๆ ในใจก็พลอยกระตุก รีบวางกะละมังน้ำล้างเท้าลง “แช่เท้าก่อนนะ เดี๋ยวป้าดูว่ามีพองหรือเปล่า”
ไม่พูดถึงก็ดีอยู่แล้ว พอได้ยินเซี่ยงเถียนก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ฝ่าเท้า ตอนออกแรงใช้มือ เท้าก็พลอยเกร็งตามอย่างห้ามไม่ได้ แถมยังต้องเหยียบต้นข้าวโพดให้ล้ม ตอนนี้ฝ่าเท้าถลอกจนพองไปหมดแล้ว
“ค่ะ พองแล้ว!” เซี่ยงเถียนถอดถุงเท้า ตุ่มพองตุ่มหนึ่งแตกจนติดกับถุงเท้า พอดึงออกเธอก็สูดปากด้วยความเจ็บ!
“แช่น้ำก่อน เดี๋ยวป้าเจาะให้ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้คงยืนไม่ไหวแน่!”
เซี่ยงเถียนก้มมองเท้าตัวเองที่แช่อยู่ในน้ำ ขยับไปมาเบา ๆ
“เถียนเถียน ทำไมถึงอยากลงชนบทล่ะ?”
ตอนแรกก็กลัวว่าคนอื่นจะจับได้ว่าเธอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ต่อมาก็คิดว่าอย่างน้อยจะได้ใช้มิติส่วนตัวตามใจชอบ!
แต่วันนี้ความฝันของเธอพังทลายลงหมดแล้ว ไม่มีใครโง่สักหน่อย! ถ้าอยากใช้ชีวิตให้สุขสบาย ที่ชนบทก็มีคนคอยจับตาดูเธอไม่น้อยแน่!
วันนี้แค่ปู่ใหญ่คนเดียวคอยจับตาดู เธอก็ไม่กล้าใช้มิติส่วนตัวตามใจแล้ว!
เห็นเซี่ยงเถียนไม่ตอบ นิวหงก็พูดต่อเอง “พี่สะใภ้ของเธอเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท เธอรู้ใช่ไหม?”
“ค่ะ”
“วันที่สามหลังพี่สะใภ้เธอเพิ่งมาถึงชนบท ก็ถูกปัญญาชนหญิงที่มาพร้อมกันผลักตกแม่น้ำ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตของเธอเดินผ่านมาเลยช่วยไว้”