“จะออกไปข้างนอกเหรอ เถียนเถียน”
“ค่ะ พี่จ้าว พวกเราจะไปดูพี่รองของฉันกันหน่อย”
“ไปเถอะ ๆ ฉันกินข้าวเสร็จแล้วจะเดินเล่นสักหน่อย”
จ้าวหรูโบกมือลาพวกเธออย่างกระตือรือร้น
ระหว่างทาง เซี่ยงฉิงยังพูดขึ้นว่า “ไม่รู้ว่าพี่สะใภ้ยังอาเจียนอยู่หรือเปล่า ตอนขับรถกลับมาพี่รองเอาแต่พูดเรื่องนี้ตลอดทาง บอกว่าตั้งใจจะกลับมาในห้าวันแท้ ๆ แต่ดันล่าช้าไป กลายเป็นกลับมาถึงวันที่เจ็ด พี่สะใภ้รองต้องเป็นห่วงแย่แน่เลย”
พูดถึงตรงนี้ เซี่ยงฉิงก็สะดุ้งจนตัวสั่นขึ้นมา เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่รองจะพูดมากขนาดนี้
พวกเขาไม่ได้ขี่จักรยาน เซี่ยงฉิงคล้องแขนเซี่ยงเถียนไว้ ส่วนจิ่งโจวเดินอยู่อีกข้างของเซี่ยงเถียน ขณะที่จิ่งอวี่ชวนถือแตงโมลูกใหญ่เดินตามหลังมา
พอเข้าไปในลานบ้าน สิ่งแรกที่เซี่ยงเถียนทำคือมองปลาเค็มที่แขวนอยู่ตรงข้ามบ้านเซี่ยงอ้ายตั่ง ดีเลย มันยังแขวนอยู่ตรงนั้น
ก๊อก ๆ ๆ～
คนที่มาเปิดประตูคือเซี่ยงอ้ายตั่ง เขาสวมเสื้อกล้ามแบบคุณลุง แขนเป็นสีแทนจากแดด แต่ไหล่กลับขาวมาก ใบหน้าก็คล้ำขึ้นไม่น้อย รอยยิ้มยิงฟันยิ่งเห็นเด่นชัด “พวกคุณมากันทำไมเหรอ”
“มาเยี่ยมพี่สะใภ้ค่ะ” เซี่ยงฉิงยิ้มยิงฟันบ้าง เธอชอบหาเรื่องแหย่เซี่ยงอ้ายตั่งที่สุด “ไม่ได้มาเยี่ยมพี่สักหน่อย”
“เข้ามาเร็ว” เก๋อเสี่ยวลี่ยังคงแต่งตัวมิดชิดครบชุด เห็นแล้วเซี่ยงเถียนก็รู้สึกร้อนขึ้นมาอีก
“มาเยี่ยมเมียพี่ก็เหมือนมาเยี่ยมพี่นั่นแหละ” เซี่ยงอ้ายตั่งส่ายหัวไปมาใส่เซี่ยงฉิง ก่อนหันไปพูดกับเซี่ยงเถียนและจิ่งอวี่ชวน “พวกคุณรีบเข้ามาสิ”