เซี่ยงเถียนเปิดประตูด้วยสีหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก «เธอเป็นอะไรเนี่ย? วันหยุดทั้งที...» เธอเหลือบมองนาฬิกา «แปดโมงครึ่งก็มาเคาะประตูบ้านฉันแล้ว»
เซี่ยงหนานหดคอ «พี่ ยังไม่ตื่นเหรอ?»
«ถ้านายไม่มา ฉันก็คงยังไม่ตื่นจริง ๆ นั่นแหละ»
เซี่ยงหนานเห็นเซี่ยงเถียนเดินเข้าบ้าน ก็แทรกตัวตามช่องประตูเข้าไป «หลานชายคนโตล่ะ? วันนี้พี่เขยไปทำงานเหรอ?»
«พวกเขาไปตกปลา» เซี่ยงเถียนรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วถามเซี่ยงหนาน «ดื่มไหม?»
«ไม่ดื่ม» เซี่ยงหนานสงสัย «แล้วพี่ไม่ไปด้วยเหรอ?»
เซี่ยงเถียนหัวเราะหึ ๆ «เห็น ๆ อยู่ว่าฉันอยากนอน»
«พวกเขาไปตกปลาที่ไหน? พวกเราไปด้วยกันเถอะ ยังไงพี่ก็ตื่นแล้วนี่» เซี่ยงหนานขยับหน้าเข้ามาออดอ้อน «พี่อยากกินอะไรล่ะ เดี๋ยวผมทำให้?»
เซี่ยงเถียนหาว «นายมาทำไม?»
«มาหาหลานเล่นไง แถมจะมาเปลี่ยนหนังสือด้วย»
«หนังสืออยู่ตรงนั้น เสี่ยวโจวอ่านจบแล้ว เปลี่ยนเสร็จก็กลับบ้านไปเลย!» เซี่ยงเถียนเอนกายอยู่บนโซฟาแทบครึ่งตัว ไม่อยากขยับ
«โธ่ พี่ ไปเถอะน่า ผมยังไม่เคยตกปลาเลย!» เซี่ยงหนานคว้าแขนเซี่ยงเถียนข้างหนึ่งแล้วเขย่า
«ได้ ๆ ให้นายฉันลุกก่อน» ไหน ๆ เซี่ยงหนานก็มาแล้ว เธอจะไล่เขากลับไปเฉย ๆ ก็คงไม่ได้
เซี่ยงเถียนลุกไปล้างหน้าล้างตาที่ลานหลังบ้าน แล้วเห็นซาลาเปาเหลืออยู่สองลูกบนเตา
พอล้างหน้าเสร็จ เธอถือซาลาเปากลับมาที่ห้องรับแขนข้างละลูก แล้วยื่นให้เซี่ยงหนานลูกหนึ่ง «กินไปก่อนนะ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้า»