งานฉลองวันชาติเปิดฉากอย่างเป็นทางการในเวลา 9 โมงเช้าของวันที่ 30 กันยายน!
สถานที่จัดงานอยู่บนลานโล่งหน้าโรงอาหารของโรงงานเหล็กกล้า กว้างขวางพอรองรับพนักงานทุกคนในโรงงาน และยังพาครอบครัวมาร่วมงานได้ด้วย
เวทีเป็นแท่นไม้สูง 1 เมตร ด้านขวามีโต๊ะตั้งอยู่หนึ่งตัว หลินอวี้หลิงกับซุนเว่ยเซียงนั่งอยู่ตรงนั้น โดยมีไมโครโฟนวางอยู่ตรงหน้าคนละตัว
“ฮู่ว ๆ~ ฮัลโหล ๆ~” ซุนเว่ยเซียงตบไมโครโฟนเบา ๆ เสียงของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณ “ขอให้ทุกคนนั่งประจำที่อย่างเป็นระเบียบ ถุงกระดาษที่วางอยู่บนเก้าอี้แต่ละตัวเป็นของขวัญจากผู้บริหารโรงงานสำหรับเพื่อนร่วมงานทุกคน พร้อมคำอวยพรจากใจ”
เสียงของหลินอวี้หลิงใสราวกับสายน้ำในหุบเขา แผ่วช้าและกังวาน “ขอให้ความหวานของลูกอมเติมรอยยิ้มให้ทุกวันของทุกคน ขอให้ความอุดมสมบูรณ์ของถั่วลิสงทำให้เส้นทางข้างหน้าเต็มไปด้วยผลสำเร็จ”
ฉางฟานั่งอยู่แถวหน้า ซึ่งเป็นแถวเดียวที่มีโต๊ะสำหรับผู้บริหาร ถุงกระดาษของพวกเขาไม่ได้วางไว้บนเก้าอี้ แต่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เมื่อหันไปมองผู้บริหารที่เปิดถุงกันแล้ว ทุกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจระคนพึงพอใจ
เขาเปิดถุงของตัวเองดูบ้าง ข้างในมีลูกอมกับถั่วลิสงปะปนกันอยู่ ปริมาณราว ๆ สองกำมือกว่า เขาฉีกลูกอมชิ้นหนึ่งใส่ปาก พลางคิดในใจว่าฝ่ายประชาสัมพันธ์จัดการงานเก่งจริง ๆ
เซี่ยงเถียนกับหลิวถิงถิงยืนอยู่ข้างม่านเวที หลิวถิงถิงเห็นเซี่ยงเถียนคอยชะเง้อมองไปข้างหน้าเป็นระยะ ๆ ก็อดขำไม่ได้ จึงช่วยจัดเสื้อผ้าให้ “ไม่ต้องตื่นเต้นนะ”
“ไม่ตื่นเต้น ไม่ตื่นเต้น” เซี่ยงเถียนเองก็ไม่รู้ว่ากำลังตอบหลิวถิงถิงหรือปลอบใจตัวเองกันแน่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องยืนบนเวทีต่อหน้าคนหลายพันคน จะบอกว่าไม่ตื่นเต้นก็คงโกหก