“วันนี้คุณคิดจะออกไปไหนไหม?”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวฉันไปรับเสี่ยวโจวกลับมา ให้เขาอยู่เป็นเพื่อนคุณที่บ้านนะ”
เซี่ยงเถียนอยากบอกว่าเธอแค่มีประจำเดือน ไม่ได้พิการเสียหน่อย
แต่จิ่งโจวก็ควรกลับมาได้แล้วจริง ๆ เธอจึงพยักหน้า “ได้ค่ะ”
“เดิมทีฉันคิดว่าจะไปรับเสี่ยวโจวกลับมาคืนนี้ พรุ่งนี้เราต้องเข้าป่า ให้คุณกับเสี่ยวโจวอยู่บ้าน ฉันจะได้สบายใจขึ้นหน่อย”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“กลัวว่าจะมีหิมะตกอีก ถ้าหิมะหนามากก็เข้าป่าลึกไม่สะดวก ตอนนี้กำลังเหมาะเลย”
“พรุ่งนี้ออกเดินทางกี่โมง?”
“ราว ๆ ตีสาม” จิ่งอวี่ชวนรู้ว่าเซี่ยงเถียนเป็นห่วง จึงพยายามอธิบายให้เธอฟังอย่างสบาย ๆ “สถานีตำรวจทั้งสองแห่งจะส่งคนไปด้วย ทุกปีเราก็ไปกัน เส้นทางคุ้นเคยแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”
“ได้ค่ะ”
“ฉันไปรับเสี่ยวโจวก่อนนะ เปลี่ยนน้ำร้อนให้คุณแล้วด้วย เอาขวดกอดไว้ให้อุ่นท้องนะ”
“อื้ม ได้ค่ะ ไปเถอะ”
เซี่ยงเถียนกอดขวดอุ่น ๆ แล้วนอนหลับต่อบนเตียง จนกระทั่งจิ่งโจวกลับถึงบ้าน เธอก็ยังไม่ตื่น
“อยู่บ้านเล่นนะ วันนี้แม่ไม่สบาย อย่าไปรบกวนแม่ล่ะ” จิ่งอวี่ชวนเปิดประตูห้องนอนมองเข้าไป เห็นว่าเซี่ยงเถียนหลับสนิทแล้ว จึงกำชับจิ่งโจว
“รู้แล้วครับ”
“อย่าให้แม่โดนน้ำเย็นล่ะ”
“ครับ ๆ ๆ” จิ่งโจวเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าพ่อพูดมาก เขาแคะหูแล้วไปนอนคว่ำอ่านหนังสือภาพสำหรับเด็กบนโซฟา
เซี่ยงเถียนนอนยาวจนถึงเที่ยง พอเหลือบดูนาฬิกาก็เห็นว่า 11 โมงแล้ว
จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “เสี่ยวโจว?”
“แม่” จิ่งโจวเปิดประตูแง้มหน้าเข้ามา “แม่ตื่นแล้วเหรอ?”