“เคยตกปลาไหม?”
“คุณปู่สอนผมครับ!” จิ่งโจวยื่นคันเบ็ดให้เซี่ยงเถียน “แม่ถือไว้ก่อนนะ ผมต้องล่อปลา ตกปลาไม่ล่อปลา ต่อให้ตกได้ก็ได้ไม่เยอะหรอก!”
“พูดจาเป็นชุดเชียวนะเรา!” เซี่ยงเถียนรับคันเบ็ดมา มองจิ่งโจวโปรยเศษผงที่คุณปู่เกาให้มาเมื่อวานลงน้ำอย่างขบขัน
เศษผงเพียงหยิบมือดึงดูดปลาตัวเล็ก ๆ ให้เข้ามาไม่น้อย แม้มองไม่ค่อยชัด แต่ก็รู้สึกได้ว่าผิวน้ำตรงนั้นมีความเคลื่อนไหวอยู่ตลอด
ไม่นาน ทุ่นบนคันเบ็ดก็เริ่มขยับ ดวงตาจิ่งโจวเป็นประกาย เขาตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “แม่ ปลากินเบ็ดแล้ว!”
เซี่ยงเถียนจับคันเบ็ดไว้แน่น แม้จะไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก แต่เธอก็ลุกขึ้นยืน จ้องคันเบ็ดอย่างประหม่า ค่อย ๆ ม้วนสายกลับด้วยความระมัดระวัง กลัวปลาจะหลุดหนีไป
“มาแล้ว! มาแล้ว!” จิ่งโจวเบิกตากว้าง มองสายเบ็ดที่ถูกสาวกลับมา
ปลาตัวเล็กยาวเท่านิ้วมือถูกดึงขึ้นมา
มันยังสะบัดหางอย่างแข็งขัน แต่พอตัวเล็ก ๆ หลุดจากน้ำก็หมดแรงลงโดยสิ้นเชิง ดูท่าทางใกล้จะตายเต็มที
จิ่งโจวไม่รังเกียจเลยสักนิด เขาปลดปลาออกจากเบ็ด ปลาตัวนั้นดูใหญ่ขึ้นไม่น้อยเมื่ออยู่ในมือเล็ก ๆ ของเขา ทั้งยังพยายามดิ้นหนีจากมืออีกด้วย
จิ่งโจวไวกว่าตาเห็น รีบโยนมันลงถัง
จากนั้นก็เกี่ยวไส้เดือนใหม่ “แม่ เหวี่ยงเบ็ดเลย!”
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ ตกกระทบร่างของทั้งคู่ เซี่ยงเถียนมองจิ่งโจวที่กำลังมีความสุข แล้วรู้สึกว่าตกปลาได้ตัวใหญ่แค่ไหนไม่สำคัญเลย!
จนกระทั่งผ่านไป 2 ชั่วโมง พวกเขากำลังจะกลับบ้าน เซี่ยงเถียนถึงได้รู้ว่าขนาดของปลาไม่สำคัญจริง ๆ สิ่งสำคัญคือตกให้ได้ต่างหาก!