หลัวต้าอวี่ก็วิ่งตามมาด้วย “พี่ พี่!”
“เรียกอะไรเสียงดัง ห้ามส่งเสียงเอะอะ!” พยาบาลตวาดทันที
หลัวต้าอวี่หดคอ ก่อนจะเห็นคนกลุ่มใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น จึงวิ่งเข้าไปหา แล้วยื่นกล่องเหล็กที่กอดไว้ในมือให้หลัวต้าฝง
“พี่ แม่ให้เอาเงินมาให้”
หลัวต้าฝงรับกล่องมา กัดฟันแน่น สูดจมูก ก่อนเช็ดน้ำตาให้แห้ง แล้วลุกขึ้นโค้งคำนับ “ขอบคุณเพื่อนบ้านทุกคนที่พ่อมาส่งโรงพยาบาลนะครับ คุณปู่เกา เมื่อกี้คุณออกเงินไปเท่าไร ผมจะคืนให้ครับ”
คุณปู่เกาชูนิ้วขึ้นห้านิ้ว “ห้าหยวน!”
หลัวต้าฝงหยิบธนบัตรห้าหยวนออกจากกล่อง จากนั้นก็กอดกล่องไว้ แล้วพาหลัวต้าอวี่ไปนั่งตรงมุมห้อง
เวลาผ่านไปทีละนาที
คนที่ยืนรออยู่หน้าประตูบางคนเริ่มงีบหลับ
ในที่สุดไฟหน้าห้องผ่าตัดก็ดับลง!
“ญาติของหลัวเผิงอยู่ไหม?”
หลัวต้าฝงรีบวิ่งกระเซอะกระเซิงเข้าไปหา “ผม ผมเองครับ!”
“การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ต้องนอนโรงพยาบาลสังเกตอาการอีกสองสามวัน ไปจัดการเรื่องเข้าพักได้เลย!”
“ครับ ขอบคุณคุณหมอครับ!” หลัวต้าฝงโค้งคำนับไม่หยุด พอลุกขึ้นก็ยังเวียนหัวอยู่บ้าง โชคดีที่หลัวต้าอวี่ช่วยพยุงไว้
“ต้าฝง ไปดูพ่อเถอะ พวกเรากลับก่อนนะ แล้วจะแวะไปบอกแม่ให้ด้วย”
“ครับ ขอบคุณคุณปู่เกา!”
ทุกคนกลับไปยังบ้านพักรวมหมายเลข 28 กันหมดแล้ว คงไม่มีทางได้นอน พอกินมื้อเช้าเสร็จก็ต้องไปทำงานกันพอดี
เซี่ยงเถียนเห็นจิ่งอวี่ชวนกลับมาเป็นคนแรก