เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนนอนคุยกันบนเตียง
เซี่ยงเถียนเล่าเรื่องที่เจอหวังเฉียงวันนี้ด้วยความเดือดดาล ส่วนจิ่งอวี่ชวนก็เป็นผู้ฟังที่ดีมาก
พอนึกถึงหวังเฉียง ผู้ชายที่วันนี้ไปเคาะประตูบ้านของฉีไหลตี้ก็น่าจะเป็นเขา
ผอมจนเหมือนไม้เสียบผี เขาคิดว่าการที่อีกฝ่ายแต่งงานกับหญิงม่ายที่มีลูกติด คงเป็นเพราะถูกหลอก
ผู้ชายที่ไปทำเรื่องอย่างว่ากันกลางป่าแบบนั้น จะเป็นสุภาพบุรุษไปได้ยังไง
“เธอกับเสี่ยวโจวอย่าออกไปไหนตามลำพังนะ ฉันจะลองตรวจสอบหวังเฉียงดู”
“วันนี้ฉันยังกลัวเลยว่าเขาจะฆ่าปิดปาก แต่เขากลับร้อนตัวจนเผ่นหนีไปเอง อีกอย่างฉันก็ไม่เห็นด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร!”
“อืม ระวังไว้ก่อนดีกว่า” จิ่งอวี่ชวนตบไหล่เซี่ยงเถียนเบา ๆ “นอนเถอะ!”
เพราะจำได้ว่าจิ่งโจวจะไปตกปลาตอนหกโมง นาฬิกาชีวิตของเซี่ยงเถียนจึงปลุกเธอตื่นตั้งแต่ห้าโมงครึ่ง
เธอทำแป้งทอดน้ำตาลให้เขาสี่ชิ้นแล้วห่อไปด้วย “อย่าลืมแบ่งให้คุณปู่เกากินด้วยนะ อยู่ริมน้ำต้องระวังตัว ฟังคำคุณปู่เกาด้วย”
“รู้แล้วครับ แม่!” จิ่งโจวกอดห่อกระดาษไขไว้ แป้งยังร้อนอยู่เลย!
คุณปู่เการออยู่ที่หน้าประตูแล้ว อุปกรณ์ของเขาครบครันกว่ามาก จิ่งโจวจึงหยิบเบ็ดตกปลาของตัวเองออกเดินทางไปด้วย
จิ่งอวี่ชวนหัวเราะเบา ๆ พลางขยี้ผมเซี่ยงเถียน “นอนต่ออีกหน่อยเถอะ! ปล่อยเขาโตตามสบายมาตลอด ไม่เป็นไรหรอก!”
ปล่อยให้โตตามสบายอะไรกัน คิดว่าเป็นไก่เดินเล่นหรือไง!
เซี่ยงเถียนกลอกตา “เขาเพิ่งหกขวบเองนะ!”