เซี่ยงหนานยิ้มร่า “พี่ไอ้กั๋วพาคนในหมู่บ้านไปจับหมูป่ามาได้สองตัว คืนนี้ทั้งหมู่บ้านเลยกินเมนูหมูฆ่าใหม่ กินเสร็จพวกเราก็กลับมา”
“พ่อแม่ ผมไปก่อนนะ” จิ่งอวี่ชวนยังไม่ทันก้าวเข้าประตูก็พูดขึ้น
“ได้ ขับช้า ๆ ล่ะ” หยางหวยฮวาเดินไปส่งจิ่งอวี่ชวนถึงบันไดก่อนกลับเข้าบ้าน จากนั้นก็หันมามองเซี่ยงหนาน “พวกเธอไม่ได้เจอหมูป่าใช่ไหม?”
“ไม่เจอครับ”
“พี่สาวเธอเป็นยังไงบ้าง?”
“สบายดีครับ”
“ไหนบอกว่าจะโทรหาถังถังกับกั่วกั่วไง หายไปนานจนยังไม่กลับมาเลย แม่กับพ่อโทรไปแล้ว พี่ชายเธอบอกว่าส่งของมาให้แล้ว”
“หา?” เซี่ยงหนานตบหน้าผากตัวเอง เขาลืมไปเสียสนิท ก่อนจะถามอย่างสงสัย “พี่ส่งอะไรมาให้ผมเหรอ?”
“รีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วเข้านอนเถอะ” เซี่ยงอิ๋นลุกขึ้นยืนพลางยืดเส้นยืดสาย “ของมาถึงเมื่อไรก็รู้เอง”
“ก็ได้ครับ”
จิ่งอวี่ชวนปั่นจักรยานเร็วจี๋ กลัวว่าเซี่ยงเถียนจะต้องตักน้ำอาบเอง เขารู้ดีว่าเซี่ยงเถียนไม่อาบน้ำก็ไม่มีทางขึ้นเตียง ต่อให้นอนบนโซฟา เขาก็ยังไม่วางใจ
ยิ่งคิดก็ยิ่งปั่นเร็ว พอกลับถึงบ้านก็เห็นคนตัวใหญ่กับตัวเล็กวาดลวดลายเละเทะเต็มหน้า กำลังเล่นไพ่กันอยู่
ลมหายใจที่กลั้นมาตลอดทางแทบสะดุด
“พ่อ กลับมาแล้วเหรอ มาเล่นด้วยกันสิ” จิ่งโจวกะพริบตาที่เขียนหางตาเฉี่ยวขึ้นมาเต็มที่ ก่อนจะยื่นหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นคดเคี้ยวเข้ามาหา
“นี่เล่นอะไรกัน?” จิ่งอวี่ชวนเดินเข้าไปใกล้ เห็นไพ่กองโตอยู่ตรงหน้าจิ่งโจว ส่วนตรงหน้าเซี่ยงเถียนมีแค่สองใบ แถมยังคว่ำอยู่