ทางเซี่ยงเถียนเองก็ไม่ได้ตื่นสายจนแดดโด่ง อย่างไรเสียจิ่งอวี่ชวนบอกว่าจะช่วยเปลี่ยนโควตางานให้เธอ เธอก็ต้องจัดต้นฉบับให้เรียบร้อยแล้วส่งไปรษณีย์อีกครั้งก่อนปีใหม่
“แม่ ตื่นแล้วเหรอ?” จิ่งโจวตักไข่สองฟองออกจากหม้อ “กินตอนนี้ไหม?”
เซี่ยงเถียนลูบหน้า รู้สึกกระดากใจอยู่บ้างที่เด็กคนหนึ่งตื่นขึ้นมาต้มไข่ให้เธอกิน แต่ปากกลับตอบอย่างซื่อตรงว่า “กินสิ”
หลังล้างหน้าแปรงฟันและกินไข่เสร็จ เซี่ยงเถียนก็ยกของที่ต้องใช้มาวางบนโต๊ะอาหารทั้งหมด พอเห็นหนังสือภาพสำหรับเด็กเล่มที่จิ่งโจวอ่านไปแล้วหลายรอบ เธอก็คิดว่าจะไปซื้อให้เขาเพิ่มอีกสักสองสามเล่ม
โดยเฉพาะตอนนี้เขารู้จักตัวอักษรไม่น้อยแล้ว เธอคิดว่าจะเลือกหนังสือที่มีคำอ่านพินอินให้สักสองสามเล่ม จะได้ฝึกอ่านตัวอักษรใหม่ด้วยตัวเอง
เซี่ยงเถียนเลิกคิดเรื่องอื่น หยิบปากกาขึ้นมาเริ่มเขียนต้นฉบับ ส่วนจิ่งโจวก็ไม่รบกวนเธอ
ถึงหนังสือภาพสำหรับเด็กจะอ่านไปแล้วหลายรอบ เขาก็ยังนั่งนิ่งอ่านซ้ำได้อีกครั้ง
จนกระทั่งท้องของเซี่ยงเถียนร้องจ๊อก ๆ
เธอลูบท้อง พอมองนาฬิกาก็เห็นว่าบ่ายโมงแล้ว
“ตอนเย็นเราไปกินมื้อใหญ่กันนะ มื้อเที่ยงกินบะหมี่ง่าย ๆ กันได้ไหม?”
“ได้ครับ ผมช่วยทำอะไรได้บ้าง?”
“ไม่ต้อง ๆ ลูกช่วยเก็บโต๊ะ แล้วอ่านหนังสือต่อเถอะ แค่ต้มบะหมี่ แม่ไม่ต้องแตะน้ำเย็นหรอก”
“ครับ”
เซี่ยงเถียนเดินออกไปทางห้องครัว พลางหันกลับไปมองในบ้านเป็นพิเศษ พอแน่ใจว่าจิ่งโจวกำลังเก็บโต๊ะอยู่ตรงนั้น เธอก็ยังไม่วางใจนัก จึงอาศัยตู้กับข้าวบังสายตา หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาสองห่อ รสเนื้อตุ๋นซีอิ๊ว จากนั้นก็รีบต้มน้ำลวกบะหมี่ ส่วนขยะก็โยนเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตมิติให้รีไซเคิลโดยตรง