จิ่งโจวมองตามไปด้วย ต่อให้เป็นคนอดทนแค่ไหน ก็ยังถูกคนที่ตกปลาไม่ได้สักตัวทำเอาใจเสียอยู่บ้าง ทั้งที่เห็นชัด ๆ ว่ากำลังจะได้ตัวใหญ่ ดวงตากลับเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง
แต่สีหน้าของคุณปู่เกากลับยิ่งหนักอึ้ง น้ำหนักแบบนี้ไม่เหมือนสิ่งที่ควรจะตกได้จากลำห้วยตื้น ๆ เลย
ตอนคันเบ็ดส่งแรงถ่วงหนักผิดปกติ ไร้ชีวิตชีวา ซึ่งต่างจากแรงดิ้นรนของปลาตัวใหญ่โดยสิ้นเชิง มันไม่มีแรงกระชากหรือสะบัดหางอย่างฉับพลัน มีเพียงความรู้สึกเหมือนเบ็ดเกี่ยวท่อนไม้หนัก ๆ ที่ชุ่มน้ำไว้ เส้นเอ็นตึงแข็ง คันเบ็ดโค้งงอจนให้ความรู้สึกหนืดทื่อ
หัวใจของคุณปู่เกาค่อย ๆ จมดิ่งลง
เขายังคงออกแรงยกคันเบ็ดและสาวสายขึ้นมา สิ่งที่อยู่ใต้น้ำค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ ตอนแรกเห็นเพียงเงาร่างพร่าเลือน แต่เมื่อระยะห่างใกล้เข้ามา เงาดำหนักอึ้งนั้นก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบติดกับร่าง แขนขาห้อยลงในท่าทางผิดธรรมชาติ เส้นผมกระจายอยู่ในน้ำเหมือนสาหร่าย ก่อนจะรวมกันเป็นกระจุกเมื่อถูกลากขึ้นมา
“อ๊าก...”
คุณปู่เกาเกือบสะบัดคันเบ็ดในมือทิ้ง เพราะเสียงกรีดร้องของเผิงฮ่าว
“อย่าร้อง” มือของคุณปู่เกายังไม่หยุดขยับ แต่ก็ไม่ลืมปลอบเด็กทั้งสอง “พวกเธออย่ากลัว ไปแจ้งตำรวจ บอกว่าตกศพได้จากลำห้วยทางตะวันตก”
“ได้ครับ” จิ่งโจวดูสงบกว่าเผิงฮ่าวอย่างเห็นได้ชัด อย่างไรเสียเขาก็ฟังจิ่งจวิ้นกังเล่าเรื่องจริงอยู่บ่อย ๆ เรื่องคนตายในสงครามเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้