เซี่ยงเถียนแสดงธาตุแท้ของคนที่พอใช้โม่เสร็จก็ฆ่าลา พอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพาน ได้อย่างเต็มที่
“มือฉัน... ดูให้หน่อยสิ...”
“ไม่ดู ๆ ฉันจะนอนแล้ว” เซี่ยงเถียนดึงผ้าห่มมาคลุมตัวอย่างแนบเนียน
จิ่งอวี่ชวนยังคงคุกเข่าอยู่บนเตียง เพียงแต่ท่อนบนตั้งตรงขึ้นแล้ว เขาชูมือขึ้น ก้มมองเซี่ยงเถียนทีหนึ่ง แล้วก็มองมือตัวเองทีหนึ่ง
“อย่าคลุมโปงสิ ฉันจะไปล้างมือ!” คำว่า ‘ล้างมือ’ ถูกเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ
ก้อนนูนเล็ก ๆ ใต้ผ้าห่มขยับ ก่อนจะเผยให้เห็นติ่งหูแดงเรื่อ แต่เจ้าตัวกลับเงียบกริบ
ในใจกลับกรีดร้องเสียงแหลมราวกับตัวตุ่น
เซี่ยงเถียนเอ๊ย เซี่ยงเถียน! เธอทำอะไรลงไปเนี่ย?
ฮือ ๆ เซี่ยงเถียน เธอนี่ไม่เบาเลยนะ...
ไม่สิ ไม่มีหน้าไปเจอใครแล้ว
ผู้ชายของตัวเองจะกลัวอะไร? เธอก็เคยช่วยเขานี่ เรื่องช่วยเหลือกันไปมา ต่อไปก็ทำอีกได้...
คนตัวจิ๋วสองคนในหัวตีกันไม่หยุด เซี่ยงเถียนไม่รู้ว่าฝ่ายไหนชนะ รู้แค่ว่าเธอง่วงแล้ว
ในฝันมีจิ่งอวี่ชวนสองคน!
คนทางซ้ายเอ่ยถามเธอด้วยแววตาลึกซึ้ง “เถียนเถียนพอใจกับบริการของฉันไหม? ปากฉันใช้ได้ดีกว่ามืออีกนะ อยากลองไหม...”
คนทางขวาทำหน้าคาดหวัง “เถียนเถียน เรามาช่วยเหลือกันไปมาเถอะ!”
คนทางซ้ายถลึงตามองคนทางขวา “เถียนเถียน ผ่อนคลายหน่อย อย่าไปฟังเขา เธอควรจะดื่มด่ำกับมัน...”
......
เซี่ยงเถียนลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำก็คือหลับตาลง ทำไมน่ะหรือ? ทำไมเธอถึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาได้?
ปล่อยให้ฉันนอนเถอะ!
ฉันทำได้!
“หิวน้ำเหรอ?” จิ่งอวี่ชวนถูกเสียงปลุกให้ตื่น พอเห็นเซี่ยงเถียนเลียริมฝีปากอยู่เรื่อย ๆ ก็ยกแก้วน้ำส่งให้