“พวกเรากลับก่อนนะ”
ทั้งสี่คนเดินออกจากบ้านพักแล้วก็หัวเราะออกมา โดยเฉพาะเซี่ยงเถียนกับหลิวถิงถิง พวกเธอนึกภาพหลินอวี้หลิงที่พรุ่งนี้ถ้าจำเรื่องวันนี้ได้ คงอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีออกเลย
“ขี่ช้า ๆ กันนะ พวกเราไปแล้ว” หลิวถิงถิงโบกมือ
“ได้ พวกเธอก็ขี่ช้า ๆ เหมือนกันนะ” เซี่ยงเถียนมองพวกเขาขี่จักรยานจากไป ก่อนจะนั่งลงบนเบาะหลัง
ฟ้ามืดแล้ว ลมเริ่มเย็น เซี่ยงเถียนลูบแขนตัวเอง “แม่กับเสี่ยวหนานจะกลับมาวันศุกร์นี้แล้ว”
“อืม ผมลางานเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฝ่ายประชาสัมพันธ์คงยุ่งมากสินะ” จิ่งอวี่ชวนรู้ว่าการจัดงานฉลองวันชาติเป็นหน้าที่ของฝ่ายประชาสัมพันธ์ทั้งหมด
“ฉันก็แค่คอยตามพี่ถิงถิง เธอให้ทำอะไรก็ทำอย่างนั้นแหละ” เซี่ยงเถียนเอนตัวนอนราบ
จิ่งอวี่ชวนพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าเขาแบ่งงานระบายสีอะไรให้คุณ ก็รอให้ผมไปทำแทนได้เลย”
“แบบนั้นฉันก็เกรงใจแย่สิ” ปากบอกว่าเกรงใจ แต่ดวงตากลับยิ้มจนโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
จักรยานจอดนิ่งหน้าประตูบ้าน จิ่งโจวกับจ้าวซานเหอกำลังนั่งยอง ๆ เล่นก้อนหินกันอยู่หน้าบ้าน พวกเขาโยนก้อนหินขึ้นพร้อมกันคนละสามก้อน แล้วคอยดูว่าใครจะรับกลับมาได้มากกว่า ทั้งคู่เล่นกันอย่างสนุกสนาน
“พ่อ แม่ กลับมาแล้วเหรอ” จิ่งโจวหันหน้าเข้าหาประตู พอเห็นพวกเขาก็ลุกขึ้นวิ่งมาหาทันที
“กินข้าวหรือยัง” เซี่ยงเถียนถาม
“กินแล้ว กินที่บ้านพี่ซานเหอ แพนเค้กไข่ใส่บวบ อร่อยมากเลย”
“คุณอาจิ่ง คุณน้าเซี่ยง” จ้าวซานเหอวิ่งเข้ามาทักทาย
“จ้ะ พวกเธอไปเล่นกันเถอะ”