จิ่งอวี่ชวนทำหน้าอ่อนใจ ยักไหล่แล้วหันไปทางหลี่เซิ่นสิง “ดูสิ เขาอุตส่าห์มาขอร้องฉันถึงที่แล้ว”
หลี่เซิ่นสิงถลึงตามองหญิงชราซวี เธอตัวสั่น รีบคว้าตัวสวีเถี่ยจู้ไว้
“พี่จิ่ง เห็นแก่หน้าพี่ ผมจะให้เธอทำความสะอาดลานบ้านพวกพี่หนึ่งเดือน”
หญิงชราซวีพยักหน้ารัว “ได้ ฉันทำได้”
หลี่เซิ่นสิงหันไปทางเติ้งหงอีกครั้ง จริง ๆ แล้วเขาดูออกว่าเธอถูกหญิงชราคนนี้หลอกใช้ จึงเสริมว่า “ต้องลงมือทำเองนะ”
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ ฉันรู้แล้ว”
“ไปกันเถอะ”
เซี่ยงเถียนมองจิ่งอวี่ชวนกับหลี่เซิ่นสิงโต้ตอบกันไปมา แล้วเห็นแววตาซาบซึ้งของหญิงชราซวีกับสวีเถี่ยจู้ ก็อดขำไม่ได้จริง ๆ
จิ่งอวี่ชวนตบไหล่หลี่เซิ่นสิง “ขอบใจนะ หลังปีใหม่ค่อยนัดเจอกัน”
“ได้ ฉันว่างเสมอ” หลี่เซิ่นสิงรู้ว่าคำขอบคุณของจิ่งอวี่ชวนไม่ได้หมายถึงการปล่อยพวกเธอออกมา แต่เป็นเรื่องที่ให้ไปทำความสะอาดลานบ้าน แม้จะไม่ใช่บุญคุณอะไรใหญ่โต แต่ก็เป็นสัญญาณว่าเขาอยากผูกมิตรด้วย
หลี่เซิ่นสิงเดินไปส่งพวกเขาถึงหน้าประตูคณะกรรมการปฏิวัติ
หญิงชราซวีเพิ่งรู้สึกหนาววูบขึ้นมา ไม่รู้ว่ากางเกงแห้งหรือยัง พอลมพัดมาก็แทบก้าวขาไม่ออก
สวีเถี่ยจู้เองก็ไม่กล้าหันกลับไปมอง เหงื่อเย็นชื้นแผ่นหลังไม่ยอมหาย พอลมโกรกใส่ก็สะท้านไปทั้งตัว
จิ่งอวี่ชวนไม่อยากเดินไปกับพวกเขา จึงหันมาถามเซี่ยงเถียน “พอดีลางานแล้ว ไปหาอาหยวนกันไหม”
“ได้สิ”
จิ่งอวี่ชวนไม่แม้แต่จะมองคนทั้งสาม เขาพาเซี่ยงเถียนเดินออกไปเอง