“เสี่ยวซีเสี่ยวตงอะไรกัน?” หญิงชราทุบเอวเบา ๆ “ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย เมื่อกี้ยังเรียกฉันว่าป้าอยู่แท้ ๆ ตอนนี้กลับเรียกหญิงชราแล้ว”
จิ่งจวิ้นกังไม่รู้ว่าตัวเองแค่กระวนกระวายจนคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกว่าหญิงชราคนนี้น่าจะรู้อะไรบางอย่าง
“ป้าครับ...”
จิ่งจวิ้นกังยังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงตะโกนจากที่ไกล ๆ ก็ดังขัดขึ้นมา “ย่า ย่า~”
“อยู่นี่” หญิงชราขานตอบ
ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ วิ่งเข้ามา พลางบ่นอุบ “ไม่ได้บอกแล้วเหรอว่าอย่าออกมาเก็บฟืน? ดูขาป้าชุยอิงสิ หกล้มจนเจ็บ แล้วย่ายังไม่จำอีกหรือไง”
“หา?” หญิงชราแกล้งทำเป็นหูหนวกอีกครั้ง พลางใช้นิ้วแคะหู
โม่เสี่ยวหยางเบ้ปาก ก่อนจะเห็นจิ่งจวิ้นกัง “ขอบคุณที่ช่วยถือกระบุงให้ย่านะครับ ส่งมาให้ผมก็ได้”
จิ่งจวิ้นกังยื่นกระบุงให้ พยายามมองหาความคุ้นเคยในใบหน้าของอีกฝ่าย ว่ามีความรู้สึกคุ้นตากับใบหน้าของเขาบ้างหรือไม่
แต่ไม่เห็นแววคุ้นเคยเลย กลับดูเป็นมิตรไม่น้อย “พ่อผมเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านโม คุณมาหาเขาเหรอครับ?”
จะว่าโม่เสี่ยวหยางถามแบบนั้นก็ไม่แปลก เพราะแทบไม่มีคนแปลกหน้าเดินทางมาหมู่บ้านโม ส่วนคนที่มาก็มักมีธุระกับผู้ใหญ่บ้านทั้งนั้น
จิ่งจวิ้นกังเหลือบมองหญิงชรา ซึ่งยังทำท่าเหมือนหูหนวกจริง ๆ แล้วพยักหน้า “ใช่ครับ ผมมาหาผู้ใหญ่บ้าน”
“ตามผมมาเลยครับ”
หญิงชราหยิกโม่เสี่ยวหยาง เขาเอียงคอมอง “มีอะไรเหรอครับ ย่า?”
ยังจะถามว่ามีอะไรอีก! ย่ากำลังหลอกล่อให้เขาไปอยู่แท้ ๆ แต่ดันพาคนกลับบ้านเสียได้!