หม่าเจี้ยนหัวเดินไปหยิบสมุดเล่มหนึ่งจากกองเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วยื่นให้ “ดูเองเถอะ”
จิ่งจวิ้นกังรับมา รู้สึกได้ถึงน้ำหนักของมัน อย่างน้อยก็หนาหนึ่งนิ้ว เขาเปิดไปที่หน้าแรก
14 สิงหาคม 1965 วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันได้พบกับลูกสาวของฉัน เราคุยกันอยู่นาน แต่ก็ไม่ค่อยราบรื่นนัก
16 สิงหาคม 1965 ฉันนึกว่าจะใช้เวลานานกว่านี้ ไม่นึกเลยว่าเธอจะยอมจำนนภายในสองวัน ช่างน่าเบื่อเสียจริง
สิงหาคม 1965 ……
จิ่งจวิ้นกังค่อย ๆ พลิกอ่านทีละหน้า แต่ละหน้ามีเพียงข้อความสั้น ๆ แค่บรรทัดเดียว ทว่าวันที่เหล่านั้นกลับตรงกับช่วงเวลาที่จิ่งอวี่หลันตั้งท้องแล้วหายตัวไปอย่างชัดเจน
เมื่ออ่านไปได้เกือบครึ่งเล่ม จิ่งจวิ้นกังก็หยุดชะงักอยู่ที่หน้านี้
27 มีนาคม 1966 ทำไมถึงไม่เชื่อฟังกันนะ? ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอันตราย แล้วจะหนีไปทำไม? รู้ไหมว่าทำแบบนี้ทำให้ฉันลำบากแค่ไหน
จิ่งจวิ้นกังลูบไล้ตรงวันที่นั้น 3…27…
เป็นช่วงที่จิ่งอวี่หลันกลับบ้านพร้อมท้องแก่ใกล้คลอด
31 มีนาคม 1966 ลูกสาวของฉันยังคงเชื่อฟังดี สิ่งสำคัญที่สุดคือได้ตัวอย่างทดลองมาแล้ว การทดลองของฉันต้องสำเร็จแน่
……
20 เมษายน 1966 คนโง่เอ๊ย รู้ไหมว่าฉันต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจแค่ไหนกว่าจะขโมยลูกของโม่ซีมาได้? นี่ฉันถึงกับคิดเผื่อคนโง่อย่างเธอด้วยหรือ? ฉันนี่แหละที่โง่!
……โม่ซี……
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ จิ่งจวิ้นกังกอดสมุดบันทึกไว้แนบอกแน่น กัดริมฝีปากล่างไว้โดยไม่ส่งเสียง