เธอไม่ได้รู้สึกเสียดายคันเบ็ดเลยสักนิด พอเห็นเผิงฮ่าวยังร่าเริงไม่ทุกข์ไม่ร้อน แถมเด็ดองุ่นส่งให้จิ่งโจวอีก พอเห็นท่าทางแบบนั้นก็ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ จึงค่อยโล่งใจขึ้นมาได้บ้าง
“ผมแค่มาบอกเรื่องนี้ให้รู้ พวกเรากลับก่อนนะ” คุณปู่เกาดื่มน้ำที่มีคนรินให้จนหมดแล้วก็ลุกขึ้น เตรียมตัวกลับ
จิ่งโจวเดินตามไปติด ๆ
“กินหม้อไฟที่นี่ก่อนสิ” ต่งเยี่ยนเตรียมวัตถุดิบทำหม้อไฟไว้พร้อมแล้ว กะว่าจะรอให้เผิงฮ่าวเอาปลาตัวใหญ่มาทำหม้อไฟปลา แต่ถึงจะเปลี่ยนแผนกะทันหันก็ยังได้ ที่บ้านยังมีเนื้ออยู่
“ไม่เป็นไร ๆ” คุณปู่เการีบโบกมือ “ผมต้องพาเสี่ยวโจวกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้ที่บ้านฟังด้วย”
“ได้จ้ะ” ต่งเยี่ยนพยักหน้า เข้าใจเหตุผลของเขา
เผิงฮ่าวยิ้มยิงฟัน “รอผมได้คันเบ็ดคืนก่อน แล้วเราไปตกปลากันอีกนะ”
ไม่เอาดีกว่า...
จิ่งโจวไม่ค่อยอยากรับคำเท่าไร แต่ก็ยิ้มให้ “คุณน้าต่ง เผิงฮ่าว แล้วเจอกันนะ”
“แล้วเจอกัน”
“พรุ่งนี้เจอกันนะ หัวหน้าห้อง”
จิ่งโจวยังคงนั่งอยู่บนคานหน้าจักรยาน เขาชอบให้ลมปะทะตอนนั่งอยู่ข้างหน้า
คุณปู่เกายิ่งใกล้ถึงบ้าน ฝีเท้าก็ยิ่งหนักอึ้ง ตอนยกจักรยานก้าวเข้าประตูใหญ่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทำใจเด็ดขาดเดินตามจิ่งโจวเข้าไปในบ้าน
จิ่งโจวไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณปู่เกาเลยสักนิด ถึงอย่างนั้นก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ เด็กอายุเจ็ดแปดขวบตอนนี้อาจดูปกติดี แต่กลัวว่ากลางคืนจะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แถมตอนนี้ก็พูดตรง ๆ ไม่ได้ด้วย