ตลอดสองชั่วโมงเต็ม เซี่ยงเถียนรู้สึกว่าก้นชาไปหมดแล้ว แก้มซ้ายได้ดอกไม้ดอกเล็ก ๆ มาเป็นของแถม เป็นฝีมือจิ่งโจว ส่วนแก้มขวาได้หัวใจดวงหนึ่ง เป็นฝีมือจิ่งอวี่ชวน
บนใบหน้าของจิ่งโจวมีหน้าปัดนาฬิกาวาดอยู่ ปลายจมูกเป็นจุดศูนย์กลาง ส่วนเซี่ยงเถียนถูกวาดให้เป็นเข็มสั้นกับเข็มยาว ชี้ไปยังตำแหน่งเก้านาฬิกาสิบห้านาที
ส่วนใบหน้าของจิ่งอวี่ชวนนั้นชวนให้ดูแล้วอดสงสารไม่ได้
แค่กะพริบตาก็เห็นดาวห้าแฉกที่วาดไว้บนเปลือกตาแล้ว
แผลเป็นรูปมีดบนแก้มซ้าย หนวดแมวบนแก้มขวา ใยแมงมุมตรงขมับ ไฝแม่สื่อที่มุมปาก เครื่องหมายอัศเจรีย์บนคาง…
“เรียบร้อย ไปทำกับข้าวกัน” จิ่งอวี่ชวนยังไม่ได้ล้างสิ่งที่วาดอยู่บนหน้าออกทันทีด้วยซ้ำ ก็เดินเข้าครัวไปเตรียมอาหารเย็นแล้ว
ทั้งสามคนกินมื้อเย็นกันอย่างมีความสุขด้วยใบหน้าแบบนั้น ก่อนจะแยกย้ายกันไปล้างหน้าล้างตาเสียที
จิ่งอวี่ชวนแวะไปฟังเสียงหน้าห้องของจิ่งโจวเป็นระยะ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีเสียงอะไรจึงค่อยกลับห้อง
จนถึงตีหนึ่ง จิ่งอวี่ชวนผลักประตูให้เปิดออก มองลอดช่องแคบ ๆ เข้าไป เสียงลมหายใจสม่ำเสมอทำให้เขาค่อยวางใจ
“เป็นยังไงบ้าง?” เซี่ยงเถียนถามด้วยเสียงง่วงงุน
“ไม่เป็นไร ยังไม่ตื่นเลย”
เซี่ยงเถียนยังไม่ทันได้ตอบก็หลับไปเสียแล้ว จิ่งอวี่ชวนยิ้มขำ พลางดึงผ้าห่มมาคลุมท้องให้เธออีกนิด แต่ก็ยังไม่วางใจ จึงแง้มประตูห้องนอนทั้งสองห้องไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะได้ยินความเคลื่อนไหวทุกเมื่อ
แสงแดดแรกของยามเช้าส่องเข้ามา จิ่งอวี่ชวนลุกจากเตียงแล้วเดินไปทางประตูราวกับมีปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ มือแตะลูกบิดแล้วถึงได้สติเต็มที่ เขาส่ายหน้า ก่อนจะเดินไปดูห้องของจิ่งโจวอยู่ดี