“ตอนพี่สะใภ้ใหญ่ตั้งครรภ์ ฉันอยู่ด้วยตลอดเลยนะ” เซี่ยงฉิงกับอู๋ตัวตัวสนิทกันพอสมควร โดยเฉพาะเพราะเซี่ยงฉิงมักเล่าเรื่องในเมืองให้เธอฟัง ตอนนั้นเธอเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 อู๋ตัวตัวก็เคยสอนเธออยู่หนึ่งปี
หลังมื้ออาหาร เซี่ยงฉิงไม่ได้พักอยู่ที่นี่ ขี่จักรยานของเซี่ยงเถียนกลับไปบ้านหยางหวยฮวา และยังอยากขอยืมจักรยานไปหมู่บ้านตระกูลเซี่ยงสักสองวันด้วย
ถึงอย่างไรเซี่ยงเถียนก็ไม่ได้ขี่ จึงให้เธอยืมไปเลย
เซี่ยงเถียนไม่รู้เรื่องความคึกคักที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยง เธอไปทำงานและกลับบ้านตรงเวลา ใช้ชีวิตเป็นกิจวัตรจนน่าทึ่ง
จนกระทั่งวันอาทิตย์ เซี่ยงฉิงพาเซี่ยงจินกับนิวหงมาเคาะประตูบ้าน เซี่ยงเถียนถึงกับงงไปชั่วขณะ “คุณลุงใหญ่? คุณป้าใหญ่?”
“ทำไม จำกันไม่ได้แล้วเหรอ?” นิวหงหยอกล้อพลางยิ้ม
“จะเป็นไปได้ยังไง รีบเข้ามาก่อนสิ แล้วทำไมถึงมาด้วยกันล่ะ ที่บ้านมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“เสี่ยวชวนไม่อยู่บ้านเหรอ?” เซี่ยงจินไม่ได้ตอบ กลับถามขึ้นมาแทน
“เพื่อนเขามีธุระจะคุยด้วย เย็นนี้เขาไม่กลับมากินข้าวค่ะ” เซี่ยงเถียนคิดว่าช่างบังเอิญจริง ๆ หลี่เซิ่นสิงกับหลิวยี่เหอแทบไม่ได้รวมตัวกันสักครั้งในรอบหลายเดือน แต่วันนี้กลับประจวบเหมาะกับวันที่เซี่ยงจินมาพอดี
“คุณปู่ใหญ่ คุณย่าใหญ่ น้าเล็ก” จิ่งโจวเรียกทุกคนอย่างว่าง่ายอยู่ข้าง ๆ
“จ้ะ เสี่ยวโจวน่ารักจริง ๆ” นิวหงรีบยกตะกร้าที่เซี่ยงจินสะพายลงมา “ที่เรามาวันนี้ก็เพราะเรื่องของเซี่ยงฉิง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกพวกเรา แถมยังช่วยจัดการให้เธอเรียบร้อยแล้วด้วย ฉิงฉิงบอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ ฉันกับลุงใหญ่เลยคิดว่าจะเอาของกินมาให้สักหน่อย”