เช้าตรู่วันถัดมา จิ่งโจวตื่นขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งที่จิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียนยังไม่ออกจากบ้านไปทำงาน
สิ่งแรกที่ทำคือวิ่งพรวดไปยังลานหลังบ้าน «แม่ ทำไมไก่ยังไม่ออกไข่อีกล่ะ?»
«มันอาจจะตกใจ วันนี้อยู่บ้านก็เอาข้าวฟ่างไปให้มันกินสักหน่อย แล้วก็สับใบผักให้มันด้วย พอมันคุ้นกับลูกแล้วก็จะออกไข่เอง» จิ่งอวี่ชวนกำลังทอดไข่อยู่ พอได้ยินจิ่งโจวตะโกนถาม จึงตอบไปด้วย
«อ๋อ»
จิ่งอวี่ชวนทอดไข่โดยไม่ใส่เกลือ แต่ป้ายซอสเห็ดหอมลงไปเล็กน้อย กินกับหมั่นโถวแล้วก็อร่อยทีเดียว
ยังมีโจ๊กข้าวฟ่างอีกชาม เซี่ยงเถียนกินอย่างเอร็ดอร่อย
«พัฒนาขึ้นเยอะเลย อร่อยมาก»
จิ่งอวี่ชวนกัดไข่คำโต «ถ้าคุณชอบ เดี๋ยวผมทำให้กินอีก»
เซี่ยงเถียนพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด «ก็ไม่ได้ชอบถึงขั้นต้องกินทุกวันหรอกนะ»
ไม่ใช่ว่าเซี่ยงเถียนไม่อยากรักษาน้ำใจเขา แต่จิ่งอวี่ชวนเคยมีประวัติมาก่อน แค่เธอชมว่ามันฝรั่งผัดซอยที่เขาทำอร่อย เขาก็ทำมันฝรั่งผัดซอยให้กินติดกันห้าคืน...
«ได้» จิ่งอวี่ชวนรับคำพร้อมรอยยิ้มบาง
ก่อนออกจากบ้าน จิ่งอวี่ชวนยังไม่ลืมกำชับจิ่งโจว «อย่าไปจับไก่สองตัวนั้นนะ เดี๋ยวมันจิกเอา»
«รู้แล้ว»
เซี่ยงเถียนนั่งซ้อนท้ายจักรยานของจิ่งอวี่ชวนอย่างสบายอารมณ์ แกว่งขาเล็ก ๆ ไปมา
เซี่ยงเถียนเริ่มคุ้นเคยกับงานแล้ว พอมีเวลาว่างก็นั่งเขียนต้นฉบับอีก ไม่รู้ว่าต้นฉบับที่ส่งไปคราวก่อนถูกส่งกลับมาหรือยัง เย็นนี้คงต้องแวะไปที่ทำการไปรษณีย์สักหน่อย
วันนี้เซี่ยงฉิงเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการเช่นกัน เธอเห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด ทั้งยังทำงานด้วยความกระตือรือร้นเต็มเปี่ยม