หลินอวี้หลิงลูบใบหู ในใจเต็มไปด้วยความชื่นชมเส้นสายของหลิวถิงถิง “พี่ถิงถิง...” เธออ้ำอึ้งอยู่นาน ก่อนจะพูดออกมาประโยคหนึ่ง “พี่อยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์นี่เสียของจริง ๆ”
“อย่าคิดจะเปลี่ยนเรื่องนะ”
หลินอวี้หลิงยกมือทั้งสองข้างขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ “ฉันพูดแน่ พูดแน่นอน ขอไปเทน้ำดื่มก่อน มะเขือยาวมื้อกลางวันวันนี้เค็มเกินไป”
“ไปสิ”
หลินอวี้หลิงรินน้ำอย่างว่าง่าย แล้วยกเก้าอี้ของตัวเองไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเซี่ยงเถียน ที่นั่งตรงนั้นชิดกำแพง รู้สึกปลอดภัยกว่า
“รู้จักกันในงานสังสรรค์วันนั้นน่ะ” หลินอวี้หลิงดื่มน้ำอึกใหญ่ ก่อนพูดต่อ “เขาอยู่แผนกรักษาความปลอดภัย”
เซี่ยงเถียนถูกจุดความสนใจขึ้นมาทันที “งานสังสรรค์เป็นยังไงเหรอ? พวกเธอรู้จักกันได้ยังไง ตกลงคบกันตั้งแต่ตอนนั้นเลยหรือเปล่า?”
คำถามที่ประดังเข้ามาทำให้หลินอวี้หลิงรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาอีก
เธอดื่มน้ำจากแก้วใบใหญ่จนหมดรวดเดียว แล้วจึงพูดต่อ “ฉันว่าบรรยากาศงานสังสรรค์น่ากลัวมาก”
หลิวถิงถิงเองก็ไม่เคยไปร่วมงานสังสรรค์มาก่อน แววตาจึงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างจากเซี่ยงเถียน
ชั่วพริบตานั้น หลินอวี้หลิงรู้สึกเหมือนตัวเองมีประสบการณ์โชกโชน เธอกระแอมเบา ๆ แล้วเริ่มเล่าเรื่องในงานสังสรรค์
“งานจัดในโรงอาหารใช่ไหมล่ะ ตรงกลางมีโต๊ะวางต่อกันเป็นแนวยาว ผู้ชายนั่งฝั่งซ้าย ผู้หญิงนั่งฝั่งขวา ถ้าสนใจอยากคุยกับใคร ก็ขออนุญาตอีกฝ่ายก่อน แล้วค่อยไปนั่งคุยกันที่โต๊ะเดี่ยวรอบ ๆ”